اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٢٠ - سیّد محمّد رضا هرندی
شریعت است.]
میرزا سیّد رضا حسینی اصفهانی
میرزا سیّد رضا بن میرزا شاه تقی حسینی اصفهانی شاعر ادیب. [از شعرای قرن دوازدهم هجری].
از دوستان صمیمی شیخ محمّد علی حزین بوده و در حسن سلیقه و رنگینی صحبت بی نظیر و سخن فهمی و نکته سنجی مُسَلَّم هر صغیر و کبیر بود. از شکفته طبعان روزگار بوده و ایّامی مهیّا به عزت و احترام داشت. گاهی به شعر و انشاء رغبت نموده، ابیات بلند از طبع مشکل پسندش سامعه افروز می شد. «سیّد» تخلّص می کرد. سرانجام در سال ١١٣٣ق در اصفهان وفات یافت. احتمال دارد او همان شخصی باشد که به عنوان «میرزا رضا حسینی» در بقعه علّامه مجلسی جنب مسجد جامع اصفهان مدفون است.
این رباعی از اوست:
در دل ز غم تو خارخاری دارم از داغ به سینه لاله زاری دارم
افسرده شدست گلشن باغ نظر ای گریه بیا که با تو کاری دارم[١]
محمّد رضا اصفهانی*
محمّد رضا بن حاجی محمّد صادق بزّاز اصفهانی، خوشنویس هنرمند قرن دوازدهم هجری. خط نسخ را خوش می نوشت و در دهه سوم ذیحجه الحرام سال ١١٩٩ق از کتابت «قرآن مجید» فراغت حاصل نمود. این نسخه به شماره ٢٩ در کتابخانه ملّی
[١] تذکره المعاصرین حزین، صص ١٩٣ و ١٩٤؛ تاریخ و سفرنامه حزین، صص ٢٠٩ و ٢١٠؛ تذکره آتشکده، (نیمه نخست از بخش سوم)، ص٩٤٣؛ تذکره روز روشن، ص٢٩٩؛ الذریعه، ج٩، صص ٤٨١ و ٣٦٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، صص ٦٢٠ و ٦١٥؛ زندگینامه علّامه مجلسی، ج٢، ص٣١٩؛ مزارات اصفهان، ص٣٦؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص١٢٧.