به این ماجرا کمترین اشاره ای نکرده اند. از طرف دیگر هیچ مدرکی در دست نیست که را او از صوفیان و صاحبان خانقاه و خرقه و... بداند. بلکه او عارفی الهی و عابدی زاهد بوده که عارف مشرب بوده است. هرچند برخی از صوفیه همچون شیروانی و معصوم علی شاه او را به خود منسوب داشته اند.[١]

ملّا صادق در حکمت مقامی ارجمند داشته و حزین لاهیجی او را با القاب «سلطان المحققّین، افضل الحکماء الرّاسخین المولی الاعظم البحر الاعلم مظهر معارف و حقایق مکمل علوم سوابق و لواحق محی الحکمه ابوالفضائل مولانا محمّد صادق الاردستانی علیه الرحمه» ستوده و افزوده است که: «از اساطین حکماء بود و قرن ها باید که مثل او از دانشمندان برخیزد»[٢]]

او سرانجام در سال ١١٣٤ق در اصفهان وفات یافته و در سمت جنوب شرقی پل خواجو، بر روی سکویی دفن شده و در موقع تعریض خیابان، به تخت فولاد منتقل شده و قابل تکیه کازرونی و در کنار قبر ناصر علی گلکار اصفهانی مدفون شد.

در زمان قدیم مزار او به مزار آخوند پلویی شهرت داشته و عوام اصفهان را این عقیده بوده که خواندن فاتحه بر قبر او باعث می شود که به زودی پلو نصیب آنان شود. اما صحیح آن است که مزار سابق اردستانی به خاطر مجاورت با پُل خواجو، به مزار آخوند پُلی و سپس آخوند پلویی معروف بوده است.[٣]

فرزندانش حاج محمّد ابراهیم، ملّا محمّد طاهر و ملّا محمّد شفیع نیز از فضلاء قرن

[١] بستان السّیاحه، (چاپ اصفهان)، ص٣٣؛ طرائق الحقائق، ج٣، صص ١٦٥ و ١٦٦؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٢٢؛ زندگینامه علّامه مجلسی، ج١، صص ١٩١ و ١٩٢؛ شواهد الرّبوبیّه: مقدمه استاد آشتیانی، ص١٠٩؛ الاصفهان: رجال و مشاهیر، صص ١٠٢ و ١٠٣؛ رجال اصفهان (دکتر کتابی)، ج١، صص ٣١٥ و ٣١٦؛ آسیای هفت سنگ، ص٢٠٤؛ تاریخ و سفرنامه حزین: تعلیقات، صص ٣٥٠ و ٣٥١؛ تاریخ اصفهان (تکایا و مقابر)، ص٣٩٨.

[٢] تاریخ و سفرنامه حزین، ص١٩٢؛ نجوم السماء، ص٢٣١.

[٣] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٢٢؛ ریحانه الادب، ج١، ص١٠٤؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص٥١٦؛ علّامه مجلسی بزرگمرد علم و دین، صص ٤٨٦-٤٨٨ و ٢٣٦-٢٣٨؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٧٦.