اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٦١ - سُمبات درگیورقیان
تأهل اختیار کرد. در اواخر عمر به فقر و فاقه گرفتار بود و از عایدات امامزاده شاه رضا امرار معاش می کرد تا اینکه در سال ١٠٥٥ق وفات یافته و در جواز امامزاده شاه رضا مدفون شد، او در انواع شعر خصوصا قصیده و رباعی مهارت داشته و به شیوه پیر و استاد خود میر مغیث همدانی رباعی می سروده است.
از اوست:
خورشید که هر طرف سپاهی دارد دزدیده بر هر طرف نگاهی دارد
چون نابلدان به کُنج عزلت منشین هر کوره دهی به شهر راهی دارد[١]
[ظاهرا خاندان «شاه نظری» در شهرضا که متولّی امامزاده شاه رضا هستند از نوادگان و اعقاب او هستند.]
شبیب ماربانانی اصفهانی
ابوالمظفر شبیب بن عبداللّه بن محمّد بن احمد بن خوره ماربانانی اصفهانی [از محدّثین قرن پنجم و اوایل قرن ششم هجری]. از «ابوبکر احمد باطرقانی» حدیث شنیده و «ابوسعد سمعانی» از او در منزلش حدیث شنیده است و در کتابش از او به عنوان «شیخ صالح من اهل الخیر» یاد کرده است.[٢]
شبیب اصفهانی
شبیب بن محمّد اصفهانی [از محدّثین عامّه در قرن چهارم هجری است] در نهاوند
[١] قصص الخاقانی، ج٢، صص ١١٠ و ١١١؛ تذکره نصرآبادی، ج١، صص ٣٩١ و ٣٩٢؛ تذکره آتشکده، بخش سوم، ص٩٤٧؛ الذریعه، ج٩، صص ٥٠١ و ٥٠٢؛ تذکره میخانه، صص ٨٣٢-٨٣٦؛ تذکره شمع انجمن، ص٧١٧؛ منتخب اللّطایف، ص٣٧٦؛ نتایج الافکار، ص٣٨٣؛ تاریخ ادبیات در ایران، ج٥، صص ٤٧٤ و ٨٩٣؛ اثرآفرینان، ج٣، ص٣٢١.
[٢] التّحبیر، ج١، ص٣٢٣؛ معجم البلدان، ج٥، ص٣٤؛ شرح روضات الجنّات، ج١، ص٣٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٦٩٢؛ معجم الادباء، ج١٧، ص٣٢.