اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٨٢ - زین العابدین انصاری
سراجای حکاک
سراجای حکاک، شاعر و ادیب و هنرمند. [از شعرای قرن یازدهم هجری] در فن حکّاکی مثل و مانند نداشته و تا آخر عمر به هنر حکّاکی مشغول بوده است. مردی درویش طبیعت و پرهیزکار بوده و قبل از سال ١٠٨٣ق (سال تألیف تذکره نصرآبادی) در اصفهان وفات یافته است.
از اوست:
از گریه ها به هر جا که گذشتیم چمن شد وز ضعف به هر جا که نشستیم وطن شد[١]
سراج حجّار*
سراج حجّار، از استادان حجّاری در اواخر قرن هشتم و اوایل قرن نهم هجری است. از اهالی لنجان اصفهان بوده و از آثار هنری او: حجاری و سنگ تراشی سنگ بزرگ مرمری منصوب بر مزار محمّد بن بکران (از عرفای عالیقدر قرن هفتم هجری) در شهر پیربکران لنجان است. این سنگ حاوی آیه الکرسی و صلوات کبیره به خط ثلث است و حجّاری آن در سال ٧٠٣ق به پایان رسیده است.[٢]
سرمستی اصفهانی*
سرمستی، از نی زن های ماهر اصفهان در اواخر دوره قاجاریه است. او از بدو تولّد نابینا بوده و نِی را با استادی می نواخته است. او دو نِی داشت که یکی را «نهنگی» و دیگری را «پلنگی» می نامید. او معاصر «نایب اسداللّه» بود ولی در نواختن نی استادی و شهرت «نایب» را نداشت.[٣]
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٠٦.
[٢] گنجینه آثار تاریخی اصفهان، صص ٢٦١-٢٦٤؛ آثار ملّی اصفهان، ص٨٤٩؛ دائره المعارف تشیّع، ج٩، ص١٢٦؛ فهرست بناهای تاریخی و اماکن باستانی ایران، ص٢٠.
[٣] تاریخ موسیقی ایران، ص٦١٩.