اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧١ - رسول بهروان
قرن یازدهم هجری. از اغلب علوم بهره وافی داشت و در خدمت میرزا علیرضا شیخ الاسلام به نوشتن سکوک و سِجِلات مشغول بود.[١]
وی نسخه ای از کتاب «الروضه البهیه» تألیف: شهید ثانی را در رمضان ١٠٩٠ق کتابت نموده و در حاشیه آن فواید علمی و تعلیقات عالمانه ای افزوده که تاریخ نوشتن آنها ١٠٩٣ق بوده است و بر تبحّر او دلیلی روشن و آشکار است.[٢]
این بیت از اوست:
اشک نگذارد عیان در چهره ام احوال دل خوب نتوان خواند مکتوب در آب افتاده را
رشید تبریزی
رشید تبریزی معروف به «رشیدای زرگر» از شعرای قرن یازدهم هجری است. در فن زرگری و میناکاری مثل و مانند نداشت. در شعر نیز قریحه ای توانا داشت و طبعش به هزل و هجو مایل بود. سفری به هند رفت و بازگشت و به خاطر هنر خود نزد شاه سلیمان صفوی کمال احترام را داشت. او از تبریزیان ساکن محلّه عباس آباد اصفهان بود. فوتش قبل از سال ١٠٨٣ق (سال تألیف تذکره نصرآبادی) اتفاق افتاد.
[«کلیات اشعار رشیدا» (شامل منظومه های «مثنوی در تتبّع مخزن الاسرار»، «حسن گلوسوز»، «رنگ ارژنگ» (یا «سبعه سیّار»)، «قضا و قدر»؛ «ساقی نامه» با عنوان «میکده شوق»، «جواهر الاسرار» و مقطعات، ترجیعات، ترکیبات و رباعیات) به شماره ٥٢٦٦ در کتابخانه ملّی ملک در تهران موجود است.]
از اوست:
مشهور و خفی چو گنج دقیانوسم پیدا و نهان چو شمع در فانوسم
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٢٦.
[٢] تراجم الرّجال، ج٢، ص٦٨٩.