اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٢٢ - محمّد شفیع عباسی
میر صابر اصفهانی
میر صابر اصفهانی، از شعراء و ادبای قرن یازدهم هجری. از اصفهان به هند رفته و مورد عنایت جهانگیر پادشاه قرار گرفته و از سوی او وقایع نگاری گجرات و سپس دکن را بر عهده گرفت. آثار خیریّه زیادی از او به جای ماند. او در سال ١٠٢٩ق استخوان های عرفی شیرازی را که در هند وفات کرده و دفن شده بود را به نجف اشرف انتقال داده و مدفون ساخت.
[ظاهرا تا آخر عمر مجرّد و بدون همسر زیسته و در سال ١٠٦٤ق در «برهان پور» هند وفات یافته است. در سرودن شعر طبعی روان داشت.]
از اوست:
آن کز نگاه خانه خلقی خراب کرد تنها همین نه با من مسکین عتاب کرد
مجنون و کوهکن همه هستند، لیک عشق انداخت قرعه ای و مرا انتخاب کرد
ساقی بیار باده که ایّام روزه رفت بلبل به باغ آمد و گل هم شتاب کرد
«صابر» بنوش باده که رزّاق در ازل رزق تو را حواله به جام شراب کرد[١]
صابر علی شاه نصرآبادی
صابر علی شاه نصرآبادی جرقویه ای اصفهانی، عارف سالک [از عرفای قرن سیزدهم
[١] تذکره میخانه، صص ٢٢٥-٢٢٧؛ تذکره شمع انجمن، ص٣٩٣؛ کاروان هند، ج٢، صص ٦٦٧ و ٦٦٨؛ تذکره روز روشن، ص٤٥٤؛ تذکره غنی، ص٧٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧١١؛ تذکره خزانه عامره، ص٣١٩.