اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٠٢ - میرزا رضاخان نائینی
تدریس و افتاء و قضاوت و ترویج دین مشغول شد و صدها تن از علماء و فضلاء از محضر تدریس و تعلیم او کسب فیض کردند. او عالمی خوش مشرب، حاضر جواب و نسبت به همگان متواضع بوده و در دفاع از دین و امر به معروف و نهی از منکر از هیچ اقدامی فروگذار نمی کرده است.
وی پس از عمری تحصیل و تدریس و تحقیق و تألیف در یکشنبه ٢٤ محرم ١٣٦٢ق در اصفهان وفات یافته و پس از تشییع باشکوه به تخت فولاد حمل و در بقعه جدّ عالی مقدار خود شیخ محمّد تقی رازی (موسوم به تکیه مادر شاهزاده) مدفون گردید.
میرزا حسن خان جابری انصاری جهت وفات ایشان قطعه ای سروده و مادّه تاریخ آن چنین است:
تمنّی الجابری بأن یورّخ و کَلَّ لسانه عند البیان
اذا جاء البشیر و قال ارّخ «لقد اوی الرضا بالجنان»
١٣٢١ه . ق
و میرزا حبیب اللّه نَیّر گوید:
اراد النّیّر استیضاح فوته ففی شهر المحرم طاب مثواه
فارخ بعد نقص الست العام «رضا النّجفی لبی داعی اللّه»
١٣٦٢=٦-١٣٦٨ق
وی صاحب تألیفات عدیده است که در «الذریعه» و «تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان» به طور مفصّل معرفی گردیده، که از آن جمله است:
١. «الاجازه الشّامله للسیّده الفاضله» مطبوع در آخر کتاب «جامع الشتات» صاحب عنوان [و نیز در مجله علوم الحدیث شماره چهارم با تحقیق علّامه سیّد محمّد رضا جلالی]٢. «اجازات»٣. «أداء المفروض فی شرح اُرجوزه العروض» [چاپ شده با تحقیق شیخ مجید هادی زاده]٤. «اماطه الغین فی استعمال العین فی المعینین»، [مطبوع