اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٦٧ - صوفی همدانی
محمّد طاهر اصفهانی، شاعر ادیب از سخنوران قرن یازدهم هجری در محله درکوشک اصفهان ساکن بوده و به شغل شعربافی امرار معاش می کرده است. عاقبت به هند رفته و قبل از سال ١٠٨٣ق وفات یافت. گاهی شعر می سرود.
این شعر را در مذمّت مردم هندوستان سروده است:
در هند کسانی که گرفتند وطن مانند غلیواج نه مردند و نه زن
این رسم عجب نگر که در ملکت هند زن شوهر شوهر است و شوهر زن زن[١]
میرزا محمّد طاهر شهاب اصفهانی*
میرزا محمّد طاهر اصفهانی متخلّص به «شهاب» شاعر و ادیب خوشنویس قرن سیزدهم هجری.
در اصفهان متولّد شد و با اینکه از خاندان تجار معتبر اصفهان بود، به علم و ادب روی آورده به تحصیل مشغول شد و در کنار آن به مشق خط پرداخته و به مقام عالی در خوشنویسی رسید. خطوط نسخ و ثلث و رقاع را خوش می نوشت. او نسخه ای از «قرآن مجید» را کتابت کرده و خدمت فتح علی شاه فرستاد. او سالها در اصفهان ساکن بود تا اینکه در سال ١٢٣٣ق از اصفهان به شیراز رفت و مورد عنایت فرمانفرما حسینعلی میرزا قرار گرفت و مصاحب فرزند فرمانفرما، نجفقلی میرزا گردید و به همراه او به بهبهان رفت. پس از مرگ فتح علی شاه، او به شوشتر و هویزه رفته و در آنجا انزوا اختیار کرد. او قصایدی در مدح منوچهرخان گرجی معتمدالدّوله حاکم اصفهان سروده که در تذکره مدایح معتمدیه آمده است.[٢]
از آثار او بحر طویلی به نام «ذم زنان» است که ضمن مجموعه شماره ٢٣/١٢٨٧ در کتابخانه مرکز احیاء میراث اسلامی در قم نگهداری می شود. محمّد بن محمّد کریم تاجر
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٦٠٧؛ کاروان هند، ج١، ص٧٩٠.
[٢] تذکره مدایح معتمدیه: خطی؛ تذکره حدیقه الشعرا، ج٢، ص٩٠٢.