اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٨٠ - شیخ رضا سامانی
از آثار او در اصفهان اشعار کاشیکاری سرای مخلص در بازار بزرگ اصفهان و اشعار کاشیکاری ایوان مسجد رکن الملک در سال ١٣١٩ق هنوز موجود است.
این شعر از اوست:
اوصاف علی که منتهایش نبود مدّاح علی به جز خدایش نبود
تا حشر «ادیب» گر ز وصفش خوانی یک حرف ز دفتر ثنایش نبود[١]
رضا قلی همای شیرازی
محمّد رضا (رضا قلی) شیرازی متخلّص به «هما» فرزند ملّا بدیع بن ملّا شاه جهان شیرازی [از طایفه فیلی زند].
ادیب و شاعر فرزانه و عارف دانشمند یگانه. از سخن سرایان قرن سیزدهم هجری. در سال ١٢١٢ق در شیراز متولّد شد.
در نوجوانی شروع به فراگیری علم و ادب کرد [و فنون ادبی و قواعد شعر و شاعری را از وصال شیرازی آموخت. [او در آغاز جوانی ترک منصب خانی و سرکردگی گفته و وقت خود را صرف تحصیل علوم دینی کرد و از شیراز به عتبات عالیات رفته و ١٨سال در مجلس درس شیخ محمّد حسن صاحب جواهر حضور یافت.
[در این سالها سه بار به حج رفته و در هر سفر در سایر مناطق مانند حجاز، یمن، شام، مصر، بیت المقدس، شمال آفریقا نیز سیاحت کرد. [پس از اتمام تحصیلات به هند سفر کرد و به دیدار علماء و عرفاء و اولیاء شتافت. او پس از بازگشت به شیراز چندی در آنجا ماند و پس از آن به اصفهان آمده [مورد توجه و عنایت حاج سیّد محمّد باقر حجه الاسلام، مجتهد و مفتی بزرگ آنجا و منوچهرخان معتمدالدّوله حاکم اصفهان قرار
[١] تذکره شعرای دارالعلم شیراز، ص٩٧؛ آثار العجم، ص٥٤٥؛ تذکره مرآه الفصاحه، ص٥٢؛ ریحانه الادب، ج١، ص٩٩؛ گنجینه آثار تاریخی اصفهان، صص ٨١٦ و ٨٢١ و ٨٣٣؛ احوال و آثار خوشنویسان، ج١، ص٢١١؛ تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان)، ص٩٠؛ دانشمندان و سخن سرایان فارس، ج١، ص٢٤٥؛ فارسنامه ناصری، ج٢، ص١١٥٦؛ فهرست مرعشی، ج٢٤، ص٢٥٩.