اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٢٤ - صالح اصفهانی
اصفهان) از زیر انبوه خاک در صحن تکیه بیرون آورده شد مشاهده کردم. قسمت بالای سنگ لوح شکسته شده و باقی آن به خط نستعلیق حاوی این عبارت بود:
«... / صفی قلی بیک خلف / عالی جاه محمّد علی بیک / ناظر سابق فی شهر / محرم سنه ١٠٨٥»[١]
از اوست:
سروش به هر مکان که ز جامی شود بلند تا ساق عرش نام خدا می شود بلند
سرگشته ایم گرد جهان همچو آسمان تا دست و تیغ او ز کجا می شود بلند
چون برق آه از سر افلاک بگذرد این دود از آتش دل ما می شود بلند
غم را نهفته ایم به خلوت سرای دل ای ناله دم مزن که صدا می شود بلند
صفی قلی بیگ چرکس*
صفی قلی بیگ فرزند قزاق خان چرکس، از شعرای قرن یازدهم هجری است. پدرش از خوانین چرکس و بیگلربیگی شیروان بود. صفی قلی بیگ در سپاهی گری و جنگاوری مهارت داشت و در کنار آن صاحب ذوق و قریحه بود و شعر می سرود. عاقبت به سلک درویشان در آمده و خاموشی گزید. او تا سال ١٠٨٣ق (سال تألیف تذکره نصرآبادی) زنده بوده و در اصفهان اقامت داشته است.[٢] دیوان اشعار او به شماره ٤٦٩٧ در کتابخانه آستان قدس رضوی موجود است.[٣]
از اوست:
[١] تخت فولاد یادگار تاریخ: خطی.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ٤٩ و ٥٠؛ منتخب اللّطایف، ص٣٩٨.
[٣] فهرست الفبائی رضوی، ص٢٦٣.