اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٢ - میرزا محمّد رحیم حکیم باشی
حاج سیّد رحیم منوّرعلی شاه حقانی بن سیّد حسن دهکردی، از عرفای عالی مقدار و وارسته [در قرن چهاردهم هجری] خواهرزاده عالم جلیل آقا سیّد ابوالقاسم دهکردی. در حدود سال ١٣٠٠ق در شهرکرد متولد شده و در موطن خویش و اصفهان به تحصیل علوم قدیمه اشتغال جسته، دست طلب به دامان خالوی بزرگوارش میر سیّد احمد نوربخش معروف به «رحمت علی شاه» داده، از ایشان اذن ارشاد و هدایت یافته و بعدا خلیفه ایشان گردید.
او از فضلاء مشهور و عرفاء معروف سلسله خاکساریه بود. زمانی در اصفهان و اکثرا در شهرکرد به سر می برد، تا اینکه در روز ٩ محرم (تاسوعا) سال ١٣٦٨ق در بیروت در مراجعت از مکّه معظمه وفات یافت و در آنجا مدفون گردید [گاهی به مذاق عرفانی خویش شعر می سروده و] در اشعار «منور» تخلّص می نمود. اشعاری از او در کتاب «برهان نامه حقیقت» تألیف: آقا سیّد احمد نوربخش دهکردی به طبع رسیده است.
از اوست:
روزگاریست ز جان در طلب یار شدم دل رها کرده و اندر پی دلدار شدم
خود خلاصی دگر از بهر من بیدل نیست به کمند سر زلفش چو گرفتار شدم[١]
سیّد محمّد رحیم موسوی شهرستانی
سیّد محمّد رحیم بن سیّد محمّد حسن موسوی شهرستانی [از سادات و اعیان خاندان موسوی شهرستان اصفهان و فضلاء قرن یازدهم هجری] شاگرد میر محمّد صالح حسنی بوده و در سه شنبه ١٤ ذیحجه ١٠٩٦ق «حاشیه بر شرح عضدی بر مختصرالاصول» ابن
[١] رجال اصفهان یا تذکره القبور، صص ١٧٧ و ١٧٨؛ تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٤٧٣؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٢٣٣ و ٢٣٤.