اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٣٥ - ملّا محمّد زکی سبزواری
محمّد زمان دوم معروف به «آقا زمان» از نقاشان هنرمند دوره زندیه و اوایل دوره قاجاریه است. وی در گل و بته و گل و مرغ سازی استاد بوده و در صورت سازی و منظره پردازی نیز مهارت بسیار داشته است. از او آینه های نفیس و جلدهای روغنی ممتاز و قلمدان های کم نظیر به یادگار مانده است.[١]
زیاد اَرزِنانی
زیاد ارزنانی اصفهانی، از محدّثین عامّه اصفهان، در شهرهای مختلف به سفر پرداخته و در شام تحصیل نموده و اساتید اخذ حدیث نموده است. و در اصفهان از احمد بن مهران بن خالد روایت می کند. او به علم و زهد و ورع و اتّقان در نقل موصوف بوده است.
صاحب عنوان جدّ ابوجعفر محمّد بن عبدالرّحمان بن زیاد ارزنانی اصفهانی از محدّثین است.[٢]
کمال الدّین زیاد اصفهانی
کمال الدّین زیاد اصفهانی، از شاعران نیمه دوم قرن ششم هجری و از معاصران خاقانی و جمال الدّین عبدالرّزاق اصفهانی و مجیرالدّین بیلقانی است. عوفی از او به صورت «الامام العالم کمال الدّین زیاد اصفهانی» نام برده و یک قصیده و دو رباعی از او نقل کرده است. مجیر بیلقانی در دیوان خود، قصیده ای در مدح او دارد.[٣]
این رباعی از اوست:
[١] هنر قلمدان، ص١٠٨.
[٢] معجم البلدان، ج١، ص١٥٠.
[٣] لباب الالباب، صص ٢٢٦ و ٢٢٧؛ ریاض العارفین، (چاپ ١٣٤٤)، صص ٣٨٥ و ٣٨٦؛ تذکره غنی، ص١١٤؛ نزهه المجالس: مقدمه، ص٩٣؛ تاریخ نظم و نثر، ص١٠٢.