اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٣١ - میر محمّد سعید محیط اصفهانی
سلیمان حسن آبادی
ابوالعلاء سلیمان بن عبدالرّحیم بن محمّد بن عبدالرّحمان بن محمّد بن سلیمان رفّاء حسن آبادی اصفهانی، [از محدّثین عامّه اصفهان در قرن پنجم هجری] از «ابی عبداللّه بن منده»، «ابی اسحاق بن خُرشید قوله»، «ابی عمر بن طلحی» استماع حدیث نموده و «ابونصر احمد بن محمّد خوزی اصفهانی» و «ابوبکر محمّد بن علی کابلی» از او اخذ حدیث کرده اند. او مردی فاضل بوده و در سال ٤٦٩ق وفات یافته است.[١][ظاهرا منظور از «حسن آباد»، حسن آباد جرقویه اصفهان است.]
سیّد سلیمان
سیّد سلیمان بن محمّد علی، از علماء اتقیاء. وفاتش در ١٩ ذیقعده الحرام ١٢٣٤ق روی داده و قبرش در تخت فولاد اصفهان است.[٢]
میرزا سلیمان کوثر اصفهانی
میرزا سلیمان خان امین پور متخلّص به «کوثر» فرزند میرزا فضل اللّه، [از شعرای اصفهان در قرن چهاردهم هجری] در سال ١٢٩٠ش در اصفهان متولّد شده و تحصیلات ابتدائی و متوسطه خویش را در این شهر به پایان رسانیده، وارد خدمت فرهنگ شده و از دبیران خوب و مجرب فرهنگ اصفهان به شمار می رفت. گاهی به مقتضای حال اشعاری می سرود و «کوثر» تخلّص می کرد. برادرش هاشم بهروش متخلّص به «روشن» نیز از شعرای اصفهان و مقیم یزد بود.
[١] الانساب، ج٤، ص١٥٧؛ معجم البلدان، ج٢، ص٢٥٩؛ اللباب، ج١، ص٢٦٥؛ التّحبیر، ج٢، ص١٨٥.
[٢] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٢١٥؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٦٧٩.