اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٤٠ - سلطان محمّد اصفهانی
«اُسوار» از روستاهای حومه اصفهان بوده [و احتمالاً همان جایی است که به حال حاضر آن «سواری باغ» گفته می شود.]
سهل اصفهانی
ابوطاهر سهل بن محمّد بن ازهر اصفهانی [از فقهاء و محدّثین عامّه اصفهان در قرن سوم هجری] در فقه مهارت داشته و از یونس بن حبیب حدیث شنیده و از ابومسعود حدیث نوشته است. او پدر صوفی و عارف مشهور «علی بن سهل اصفهانی» است.
سهل اصفهانی در سال ٢٨٦ق وفات یافت.[١]
سهل صعلوکی
ابوالطّیب سهل بن ابوسهل محمّد بن سلیمان بن محمّد صُعلوکی نیشابوری اصفهانی، از فقهاء و محدّثین مشهور شافعی در قرن چهارم هجری. نزد پدر فقه را آموخته و علاوه بر فقه در ادبیات نیز توانا بود و ریاست شرعی و دنیوی را با هم داشت. گویند در مجلس درس او در نیشابور قریب پانصد قلم و دوات به کار می رفته و فضلاء حاضر در مجلس، مطالب او را می نوشته اند.
وی در سال ٤٠٤ق وفات یافت [سالهای ٤٠٢ و یا ٣٨٧ق که برخی نوشته اند اشتباه است.] وی مؤلف کتابی است به نام «المذهب فی ذکر شیوخ المذهب» یعنی طبقات الشافعیه.[٢]
سهل بُرجی
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٣٣٩.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٣٢؛ ریحانه الادب، ج٣، ص٤٤٥؛ وقایع السنین و الاعوام، ص٢٤٦؛ هدیه العارفین، ج١، ص٤١٢؛ طبقات الشّافعیّه (اسنوی)، ج٢، صص ١٢٦ و ١٢٧؛ طبقات الفقهاء، صص ١٢٩ و ٢٢٢؛ روضات الجنات، ج٤، ص٩٦؛ الاعلام، ج٣، ص٢١٠؛ الکنی و الالقاب، ج٢، ص٤١٦؛ محاسن اصفهان، ص٣٠؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «سهل»، ص٧٣٤.