اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٧٣ - شیخ سیف اللّه نور محمّدی نجف آبادی
از اوست:
سر که نبود گوی چوگانی وبال گردن است جان که قربان نیست در راه بتی بار تن است
گریه و سوزت به کُنج خلوتِ دربسته به شمع اندر خانه تاریک بهتر روشن است[١]
میرزا شریف خازن تبریزی
میرزا شریف متخلّص به «خازن» فرزند نوری بیک خازن تبریزی، شاعر و ادیب خوشنویس قرن یازدهم هجری. در محلّه عباس آباد اصفهان ساکن بوده و علاوه بر سرودن شعر مستوفی محال موقوفات مسجد جامع عباسی [مسجد امام فعلی] در اصفهان بوده است. از آن شغل کناره گرفته و وزیر یوسف خان حاکم ایل بختیاری شد.
از اوست:
تا گیرمش در آغوش همچو عکس هر جا که یار جلوه کند آب می شوم[٢]
محمّد شریف جِزِه ای*
محمّد شریف جزه ای قهپایه ای، از فضلای قرن یازدهم هجری است. او جلد اوّل کتاب «احقاق الحق» تألیف: قاضی سیّد نوراللّه شوشتری را در روز ٢١ محرم ١١٣١ق در اصفهان کتابت کرده است. همچنین او نسخه ای از «تحریر وسائل الشیعه» را کتابت کرده که در کتابخانه خوانساری موجود بوده است.[٣]
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ٥٩٤-٥٩٧؛ تذکره هفت آسمان، ص١٥٠؛ تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان)، ص٣٥٩.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص١٢٩؛ دانشمندان آذربایجان، ص٣٣١؛ تذکره شعرای آذربایجان، ج٢، صص ١٩٦ و ١٩٧؛ سخنوران آذربایجان، ص٣٣١؛ تذکره غنی، ص٤٨.
[٣] فهرست کتب خطی اصفهان، ج١، ص٢١؛ الکواکب المنتشره، ص٣٣٩.