اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٤٤ - سیّد رضا لاله اصفهانی
میر محمّد رضا فانی هندوستانی
میر محمّد رضا فانی اصفهانی بن محمّد فاضل موسوی هندوستانی، شاعر ادیب و عارف کامل. [از سخنوران قرن سیزدهم هجری].
پدرش از عرفاء بوده و از هند به اصفهان آمد. میر محمّد رضا در اصفهان علم و ادب آموخته و سپس به تهذیب نفس و سیر و سلوک مشغول شد و انزوا اختیار کرد و جز با اندکی از مردمان اهل حال معاشرت و مصاحبت ننمود، تا این که در سال ١٢٢٢ق در اصفهان وفات یافت. در شعر طبعی روان داشت و اغلب به غزل و مثنوی مایل بود. رضاقلی خان هدایت اشعار او را مدوّن ساخته و «دیوان اشعار» ترتیب داده است.[١]
[میر محمّد رضا نسخه ای از «مفاتیح الاعجاز فی شرح گلشن راز» را به خط نستعلیق کتابت نموده که به شماره ١١٧١ در کتابخانه دکتر حسین مفتاح در تهران موجود بوده است].[٢]
از اوست:
منشین از پا و گرنه بست شوی از پای اگر نیفتی، از دست شوی
هشیار گر آیی بر ما مست شوی وز هستی اگر نیست شوی، هست شوی
سیّد رضا دریای اصفهانی
حاج سیّد رضا بهشتی نژاد متخلّص به «دریا» فرزند حاج سیّد فخرالدّین، از شعرای معاصر اصفهان. در ١١ جمادی الاولی سال ١٣٣٥ق [مطابق با ١٥ اسفند ١٢٩٥ش [در اصفهان متولّد گردید. [تحصیلات ابتدایی را در مدرسه علیّه و متوسطه را در مدرسه
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، صص ٦٣٢ و ٦٣٣؛ تذکره مجمع الفصحاء، ج٥، ص٨٠٧؛ ریاض العارفین (چاپ ١٣٤٤ش)، صص ٤٦١ و ٤٦٢؛ تذکره حدیقه الشّعراء، ج٢، ص١٢٧٨؛ الاصفهان: رجال و مشاهیر، ص٤٠٥؛ مکام الآثار، ج٣، ص٧٤٩.
[٢] نسخه های خطی، ج٧، ص٢٩٦.