اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٠١ - حاجی شریف منشور اصفهانی
مصاحبت داشته و گاهی شاه عباس اوّل برای دیدار آنها قهوه خانه می آمده است.
شکوهی و زکی همدانی در همدان نزد میرزا ابراهیم همدانی به تحصیل پرداخته بودند. او علاوه بر سرودن شعر خط نستعلیق را نیز زیبا می نوشت.
سال وفات او معلوم نیست. فرزندش همایون محمّد نیز از خوشنویسان عهد صفویه است.
از اوست:
دوش در چشمم خیال روی جانان می نشست شبنم یاد جمالش بر گل جان می نشست[١]
شکیبی اصفهانی
شکیبی اصفهانی، از عرفاء و دانشمندان قرن نهم هجری و از مریدان خواجه علاءالدّین عطاء نقشبندی بوده و در نجوم و رمل دست داشته است.[٢]
شمخال بیک اصفهانی*
شمخال بیک اصفهانی، از شعرای قرن یازدهم هجری است. از خانه زادهای میر سیّد علاءالدّین حسین خلیفه سلطان بود. او به سفرهای زیادی رفته و از جمله مدّتی را در سفر هندوستان گذرانیده و به اصفهان بازگشته بود.
این رباعی از اوست:
در قید حیات هر که چون من باشد کارش همگی ناله و شیون باشد
گر زندگی این است که من می بینم عمر ابدی نصیب دشمن باشد[٣]
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ٣٤٣ و ٣٤٤؛ احوال و آثار خوشنویسان، ج٢، ص٣١١ و ٣١٢؛ تذکره غنی، ص٧٤؛ تذکره حسینی، ص١٧٦.
[٢] تاریخ نظم و نثر، صص ٤٢٣ و ٨٢٠.
[٣] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢١١؛ کاروان هند، ج١٧ ص٦٥٢.