اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٤٦ - صاین الدّین اصفهانی
حاجی طالب نصیب اصفهانی
حاجی طالب بن حاجی مقصود چیت ساز اصفهانی، شاعر ادیب از سخنوران قرن یازدهم هجری.
ابتدا در خدمت پدر به شغل چیت سازی امرار معاش می کرد پس از فوت پدر به تجارت پرداخته و به هند رفت. در شعر طبعش خالی از لطف نبود و «نصیب» تخلّص می کرد.
این رباعی از اوست:
از خویش به یک نگاه می باید رفت بی منت پا به راه می باید رفت
آواز درآ ز شش جهت می آید آیا به کدام راه می باید رفت[١]
میرزا طالب تبریزی
میرزا طالب تبریزی عباس آبادی فرزند حاج میرزا خان کمال بیگ از شعرای قرن یازدهم هجری.
از اهالی محلّه عباس آباد اصفهان است. پدرش از تجّار صاحب مکنت و ثروت بود. او پس از فوت پدر اموال او را صرف کرد و عاقبت به تنگدستی و ناداری مبتلا شد، امّا روزگار را به قناعت و درویشی گذراند. در جوانی مقدار زیادی تحصیل کرد، امّا پس از فوت پدر آنرا رها کرد. در سرودن شعر طبع روانی داشته و تا سال ١٠٨٣ق (سال تألیف تذکره نصرآبادی) در قید حیات بوده است. از آثار او غیر از «دیوان اشعار» می توان به «ساقی نامه» و «مثنوی در جواب تحفه العراقین» اشاره کرد.
از اوست:
با این که بتان شکوه ما گوش نکردند جرمی که نکردیم فراموش نکردند
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٥١٠؛ تذکره روز روشن، ص١٥٥؛ کاروان هند، ج٢، صص ١٤٣٥ و ١٤٣٦؛ الذریعه، ج٩، ص١٧٢.