اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٥٤ - سیّد صدرالدّین امامی
چه به طور رسمی نزد دانشمندان عصر تحصیلاتی نداشت امّا با مطالعه و تلاش بسیار در زمینه های مختلف مهارت به دست آورد و در عهد شاه عباس اوّل به اصفهان رفت و نزد میرزا صالح بن میرزا باقر صاحب توجیه دیوان خانه سلطنتی صفویه به محاسبه و دفترداری و خدمات دیوانی مشغول شد و پس از مرگ میرزا صالح منصب توجیه دیوان اعلی را برعهده گرفت. چندی بعد به خدمت ساروتقی، وزیر اعظم درآمد و پس از مرگ او چندی نزد علاءالدّین حسین خلیفه سلطان، وزیر اعظم به خدمت مشغول بود. در سال ١٠٥٥ به منصب مجلس نویسی دربار صفویه برگزیده شد و در اوایل سلطنت شاه سلیمان به وزارت اعظم منصوب شد. چندی بعد مورد غضب قرار گرفته و از آن مقام مستعفی شد. پس از مرگ شیخعلی خان زنگنه، دیگر بار به وزارت اعظم منصوب شد. امّا در سال ١١٠٥ق به علّت کهولت از آن مقام استعفا داد و در سال ١١١٢ق در سن نزدیک به بکصد سالگی در اصفهان وفات یافت.
او اغلب در محفل و انجمن شاعران و دانشمندان شرکت می کرد و با آنان (از جمله صائب تبریزی) مراوده و معاشرت داشت. برخی از صاحب طبعان و نوشاعران نیز همچون محمّد رضا قزلباش همدانی (امید) از شاگردان محفل ادبی او بودند.
تذکره نویسان و ناقدان سخن اغلب نظم و نثر او را نپسندیده و آنرا میان مایه، مغلق، دشوار و مبهم دانسته اند، هرچند از پرکارترین شاعران عهد خویش بوده و شمار ابیات کلیات اشعارش را بین چهل هزار تا نود هزار بیت تخمین زده اند.
منظومه ها و آثار زیر از اوست: (در تعلیقات تذکره المعاصرین حزین، به قلم بانو معصومه سالک به طور مفصل به معرفی نسخ خطی و چاپی وحید قزوینی پرداخته است.)
١. «دیوان اشعار»٢. «ساقی نامه» (چاپ شده در تذکره پیمانه)٣. «عباسنامه» (به کوشش ابراهیم دهگان در سال ١٣٢٩ش در اراک چاپ شده است)٤. «شهرآشوب» (در سال ١٣٧٩ش در قزوین چاپ شده است.)٥. «منشآت»٦. «وصف همایون تپه» مثنوی٧. «وصف طنبور»، مثنوی٨. «وصف آلات جنگ»، مثنوی٩. «گلزار عباسی»،