اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٨١ - میرزا محمّد صادق خلیفه سلطانی
جبیر اسدی کوفی واقع در زاویه شرقی جنوبی صحن امامزاده واجب التّعظیم و التّکریم درب امام احیاء و قرائت دعای کمیل را به جای می آورده است.
او پس از وفات در بقعه جدّ اعلای خویش میر محمّد اشرف در قبرستان ورنوسفادران [در خمینی شهر] مدفون شد.[١]
صالح بن احمد
ابی الفضل صالح بن احمد بن حنبل [شیبانی] از فقهاء و محدّثین عامّه در قرن سوم هجری.
وی در سال ٢٠٣ق متولّد شده و از پدرش و از «ابی الولید طیالسی»، «عفّان»، «علی بن مدینی» و «ابراهیم بن ابی سوید» حدیث شنیده و «ابوعبداللّه احمد بن محمّد بن یحیی قصّار»، «ابوعلی حصائری»، «ابن صاعد»، «زهیر»، «محمّد بن اسحاق»، «محمّد بن احمد بن یزید»، «ابی بکر بن ابی عاصم بغوی»، «محمّد بن مَخلَد»، «عبدالرّحمان بن ابی حاتم»، «محمّد بن جعفر خزائطی»، «محمّد بن عمر بن عبداللّه» و دیگران از او حدیث نقل کرده اند.
جهت قضاوت به اصفهان آمده و در این شهر بود تا در رمضان ٢٦٦ق در اصفهان وفات یافته و در مقبره «باب طیره» واقع در «مدینه» (شهرستان) اصفهان مدفون شد.
او را در حدیث «ثقه و صدوق» دانسته اند.[٢]
ملّا محمّد صالح مازندرانی
ابوالفضایل حسام الدّین آخوند ملّا محمّد صالح مازندرانی بن احمد بن شمس الدّین
[١] یادنامه سیّد بحرالعلوم میردامادی، ص٣٣.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٣٤٨؛ طبقات المحدّثین، ج٣، صص ٤٢ و ٤٣؛ طبقات الفقهاء، ص١٤٣؛ سیر اعلام النبلاء، ج١٢، ص٥٢٩؛ الجرح و التّعدیل، ج٤، ص١٧٢٤؛ المنتظم، ج٥، ص٥١؛ مزارات اصفهان، ص١٧٦.