اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٨٣ - آقا شاه علی دولت آبادی
٢. «الجبر و التّفویض» که آنرا در ذیحجه ١١١٧ق تألیف نموده و نسخه ای را آن در کتابخانه حاج شیخ محمّد سلطان الواعظین در طهران موجود است.[١] نسخه ای دیگر از این کتاب در کتابخانه فاضل محترم سیّد مصطفی حسینی فرادنبه ای در اصفهان موجود است.[٢]
آخوند ملّا محمّد شفیع موحّد طالقانی
آخوند ملّا محمّد شفیع طالقانی متخلّص به «موحّد» بن محمّد رفیع، ادیب فاضل و شاعر عارف، از شعراء و عرفای قرن دوازدهم هجری. معروف به «آخوند شفیعا ابرو» از اساتید او اطلاعی دردست نیست ولی در سیر و سلوک مرید ملّا حسین موزه دور بوده و عمر را به ریاضت های شاقّه و عبادت می گذرانیده و از او خوارق عادات و کراماتی به ظهور رسیده است.
اصلاً از اهالی طالقان قزوین بوده ولی سالها در اصفهان اقامت داشته است. میرزا معزالدین بن میرزا حسن تبریزی در علوم عقلی و نقلی نزد او تحصیل کرده است. او سرانجام در سال ١١٦١ق (مطابق نوشته کتاب «وقایع السنین و الاعوام») در اصفهان وفات یافته و در قبرستان شاه میر حمزه مدفون شد. در اوایل قرن چهاردهم هجری شمسی که قبرستان را خراب کردند، قبر او هم از بین رفت. گاهی شعر می سروده است.
از اوست:
آن شوخ که عشق را هوس می داند بلبل با زاغ هم قفس می داند
گفتا که مگوی راز عشقم به کسی من با که نگویم همه کس می داند[٣]
[١] الذریعه، ج٥، ص٨٥.
[٢] زندگینامه علّامه مجلسی، ج٢، ص٤٠.
[٣] تذکره نگارستان دارا، ج١، ص٢٥٨؛ وقایع السنین و الاعوام، ص٥٧٠؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، صص ١٦٩ و ٢١٦؛ الکواکب المنتشره، صص ٣٤٦ و ٣٤٣؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٣٥؛ مزارات اصفهان، ص٢٧٤؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج٣، ص١٧٤٥؛ تذکره خزانه عامره، ص٤٢٩؛ الکواکب المنتشره، ص٣٤٣.