اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٩٩ - میرزا شریف خازن تبریزی
میرزا شکراللّه منعم اصفهانی
میرزا شکراللّه منعم بن میرزا محمّد علی مسکین اصفهانی، شاعر ادیب و فاضل، از سخنوران قرن چهاردهم هجری.
در اصفهان به سال ١٢٨٦ق متولّد شده و در این شهر علم و ادب آموخته و فنون شعر و ادب را از میرزا محمّد حسین عنقا فرا گرفت و چون در سرودن شعر صاحب طبع روان و قریحه خدادادی بود در انجمن ادبی شیدا حضور یافت. او از راه زرگری امرار معاش می کرد. او مردی عارف مسلک و سخن سنجی ماهر بود. قصیده و غزل را نیکو می سرود و در گفتن مادّه تاریخ مهارتی به سزا داشت.
منعم در روز شنبه ٤ جمادی الاولی ١٣٦٠ق وفات یافته [و در تکیه آغاباشی واقع[ در تخت فولاد اصفهان مدفون شد.
برخی از اشعار او در کتاب «دانشنامه» به طبع رسیده و مجموعه ای از اشعارش با عنوان «سفره منعم» در سال ١٣٦٠ق چاپ سنگی شده است.
از اوست:
دم ز چشم تو بزد نرگس و هشیار نبود حرف بیهوده زدن دور ز بیمار نبود
دوش گفتم ننمودی ز چه رخ بر خورشید گفت این بی سر و پا لایق دیدار نبود[١]
پدرش «مسکین» و برادرش «میرزا عبدالرحیم افسر» و برادرزاده اش «فتح اللّه
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٤٧١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٣٥٠؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١١٤؛ دیوان طرب، ص٢٥٠؛ مکارم الآثار، ج٧، صص ٢٧٠٦ و ٢٧٠٧؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج٣، ص١٧٣٢؛ الذریعه، ج٩، ص١١١١.