اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٩٨ - محمّد شریف اصفهانی
صنیع زاده در زمان سلطنت رضا شاه، با یک مهندس آلمانی به نام «شونِمان» که در اصفهان به سر می برد آشنا شده و برای راه اندازی کوره و رنگ ها و لوازم کار میناکاری ازاو بهره فراوان برد، تا اینکه کم کم استادی قابل و هنرمندی ماهر شد. آثار میناکاری او در نمایشگاه بین المللی بروکسل یک دیپلم افتخار و مدال بُرنز به ارمغان آورد. همچنین تقدیرنامه ای از مرجع عالیقدر شیعه سیّد محسن حکیم دریافت نمود.[١]
او سرانجام در جمادی الاولی ١٤٠٤ق (بهمن ١٣٦٢ش) در اصفهان وفات یافته و در تکیه آغاباشی در تخت فولاد مدفون شد.[٢]
درهای نفیس میناکاری شده آستان حضرت رضا علیه السلام ، میناکاری ضریح حضرت عباس علیه السلام در کربلا و میناکاری در حرم مطهر حضرت علی علیه السلام در نجف اشرف از آثار ارزنده اوست.
شکراللّه خاکسار*
شکراللّه خاکسار فرزند علی، از شعرای معاصر اصفهان در سال ١٣١١ش متولّد شد. او در انجمن های ادبی اصفهان شرکت می کرد و از اعضای انجمن صائب بود. سرانجام در سال ١٣٨١ پس از پیدا شدن پیکر فرزندش که در جنگ ایران و عراق به شهادت رسیده بود، به عارضه قلبی دچار شد و در تهران درگذشت.
از اوست:
چه کردی با محبّت ای که می دانی نمی ماند غمی افسانه ای عکس خیالی زندگانی را
مرا کُشتی ولیکن دل به یادت زندگی دارد بنازم این تحمّل سخت جانی را[٣]
[١] کیهان فرهنگی، (اردیبهشت ١٣٦٣)، ص٣٩؛ فصلنامه فرهنگ اصفهان، (بهار ١٣٧٥)، صص ٣٥-٣٨؛ تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان)، صص ٣٣٦ و ٣٣٧؛ گلزار مشاهیر، صص ٤٣١ و ٤٣٢.
[٢] سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٥٥.
[٣] تذکره شعرای استان اصفهان، (ویرایش دوم)، ص٢٣٥.