اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٣٣ - شیخ محمّد صالح جزه ای قهپائی
آقای محمّد رحیم اخوت در فصلی از کتاب «چهار فصل» خود به شرح و تحلیل اشعار او پرداخته است.
سیّد ضیاءالدّین امامی*
استاد سیّد ضیاءالدّین امامی فرزند سیّد محمّد باقر امامی دهکردی، نقاش هنرمند معاصر در سال ١٣٠١ش در محلّه جلوخان شهرکرد متولّد شد. در کودکی به مکتبخانه رفت و سپس در دبستان تحصیل کرد. در سال ١٣١٤ش به همراه خانواده به اصفهان آمد و کمی در مدرسه صدر بازار و دبیرستان فرهنگ به تحصیل ادامه داد. امّا عاقبت به هنرستان های هنرهای زیبا رفت و تحت نظر استاد عیسی بهادری نقاشی را آموخت. پس از پایان تحصیل به تدریس در دبیرستان های اصفهان مشغول شد و به استخدام آموزش و پرورش درآمد. چندی بعد تدریس را رها کرده به تهران رفت و در دانشکده هنرهای تزیینی ادامه تحصیل داد و در سال ١٣٤٧ش از آنجا فارغ التحصیل شد. و حدود ١٠ سال به تدریس در دانشگاه ها و دبیرستان های تهران پرداخت. او در سال ١٣٥٧ش به اصفهان بازگشت و در دانشکده پردیس تدریس نمود.
استاد امامی در روز سه شنبه ١١ تیرماه ١٣٨٧ش وفات یافت و در قطعه نام آوران واقع در قبرستان باغ رضوان اصفهان مدفون شد.[١]
او در نقاشی صاحب سبک ویژه ای بود و معمولاً در نقاشی خود از خط، تذهیب و نقاشی استفاده می کرد و عرفان و ادب در آثار او تبلور داشت.
از نمونه تابلوهای او می توان به «تصویری از جهنّم»، «اصحاب کهف»، «غار حرا» و «پیامبران اولوالعزم» اشاره کرد.[٢]
او مردی متدیّن، متواضع و گریزان از شهرت و خودنمایی در حقیقت کلمه عارف
[١] فصلنامه دریچه، شماره ١٦، سال پنجم، تابستان ١٣٨٧، صص ٦٧-٧٢.
[٢] کیهان فرهنگی: شماره ٢٦٢ و ٢٦٣، تیر و مرداد ١٣٨٧، ص٧٩.