اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢١٦ - روح رارانی اصفهانی
زبیر جرقوهی
ابومحمّد زبیر بن محمّد بن احمد جرقوهی، از محدّثین عامّه در اوایل قرن ششم هجری است. [اصلاً از اهالی جرقوه بوده که اکنون به جرقویه معروف است] در مدینه (شهرستان) اصفهان ساکن بوده و به عمل صالح معروف بوده و عمری طولانی یافته است. او از ابوعلی حدّاد، ابوالمحاسن عبدالواحد بن اسماعیل رویانی، ابوالقاسم غانم بن محمّد برجی و احمد بن فضل خواص حدیث شنیده و ابوسعد سمعانی و ابوالقاسم دمشقی از او روایت می کنند.[١]
زجری اصفهانی*
زجری اصفهانی، از شعراء و ادبای قرن دهم هجری است.[٢]
زراره اصفهانی
ابومضر زراره بن فاخر (اصفهانی) از ادبای اصفهان است. مافروخی او را در ردیف دانشمندان متقدم عصر خود که در زمینه صرف و نحو و لغت و انشاء مهارت داشته اند ذکر کرده است.[٣]
زُفَر عنبری تمیمی
ابوالهذیل زُفَر بن هذیل بن قیس عنبری تمیمی [از محدّثین عامّه در قرن دوم هجری]. اصل او از اصفهان است. از اصحاب ابوحنیفه است. در بصره ساکن بوده و منصب قضاوت آنجا را داشته و هم در آن شهر به سال ١٥٨ مرده است. او از اهل رأی و قیاس است و از گفته هایی اوست که: «تا زمانی که قرآن و حدیث (اثر) باشد ما به رأی عمل
[١] التّحبیر، ج١٧ ص٢٩٣؛ معجم البلدان، ج٢، ص١٢٨؛ گرکویه، (ویرایش دوم)، صص ١٥٤ و ١٥٥.
[٢] فرهنگ سخنوران، ص٢٤٧.
[٣] محاسن اصفهان، ص٣٢.