اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٦٨ - صوفی همدانی
شوشتری در سال های ١٣٠١ تا ١٣٠٨ق این مجموعه را کتابت کرده است.[١]
این چند بیت از یکی از قصاید اوست:
ای قد سروت به جلوه قامت طوبی وز گل رویت به رشک لاله حمرا
لاله حمرا کجا و گلشن رویت قامت سروت کجا و جلوه طوبا
طره حور است پیچ زلف تو آری لعل لبت حوض کوثری ست مهیّا
حاج طاهر شیرازی
حاجی طاهر شیرازی، عالم فاضل، از علماء قرن یازدهم هجری. در اصفهان ساکن بوده و به تدریس فقه و حدیث می پرداخته و جمعی از فضلاء از محضر او مستفیض می شده اند که از آن جمله است. میر ابوالقاسم موسوی بیضاوی (متخلّص به قاسم).[٢]
میر محمّد طاهر علوی کاشانی
میر محمّد طاهر علوی کاشانی، شاعر ادیب از سخنوران قرن دوازدهم هجری. در اصفهان ساکن بود سپس در عهد عالمگیر پادشاه به هند رفته و در کشمیر ساکن شد و در سال ١١٣٦ق در همانجا وفات یافت. وی غیر از «دیوان اشعار» منظومه ای به نام «حدّاد و حلّاج» داشته است.
از اوست:
امشبم چون شیشه مِی، دل ز تنهایی پُر است همچو ساغر همدمی کو، تا دلی خالی کنم[٣]
[١] فهرست خطی احیاء، ج٤، ص١١٣.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٣٤.
[٣] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٥٢٩؛ صحف ابراهیم، ص١٩٩؛ الذریعه، ج٩، ص٧٣٧ و ج٢٣، ص١٠٣؛ ریحانه الادب، ج٤، ص١٩١؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «علوی کاشانی»، ص٤٨؛ کاروان هند، ج٢، صص ٩٠٧ و ٩٠٨؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص٥٢١؛ هدیه العارفین، ج٢، ص٣١٧.