ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٠٩ - ترجمهء خطبهء نود و هفتم

تفسير عمومى خطبهء نود و هفتم
تفسير عمومى خطبهء نود و هفتم ٢ ، ٤ - و لئن أمهل اللَّه الظالم فلن يفوت أخذه و هو له بالمرصاد على مجاز طريقه و بموضع الشّجا من مساغ ريقه ( اگر هم خداوند به ستمكار مهلت بدهد ، گرفتن و كيفر خداوندى از او فوت نمى گردد و خداوند در گذرگاه ستمكار در كمين و در موضع مادّه اى گلوگير در مسير فرو بردن آبدهان است . ) مهلت به ستمكار موجب بيرون رفتن او از حيطهء حكومت و سلطهء الهى نيست
مهلت به ستمكار موجب بيرون رفتن او از حيطهء حكومت و سلطهء الهى نيست [١] . يكى از زشتترين نادانىهاى بعضى از افراد بشر همين است كه فرقى ميان مهلت ( فاصلهء ما بين عمل ظلم و كيفر آن ) و خروج از حيطهء حكومت و سلطهء خداوندى نمى گذارد و نمى فهمد كه :
< شعر > از تير آه مظلوم ، ظالم امان نيابد پيش از نشانه خيزد ، از دل فغان كمان را < / شعر >

[١] در خطبهء هشتاد و هشتم كه در مجلَّد پانزدهم ترجمه و تفسير شده است ، در اوّلين جمله ، مسألهء مهلت به ستمكاران مطرح شده است .