ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٠٦ - ترجمهء خطبهء نود و هفتم

ترجمهء خطبهء نود و هفتم در بارهء اصحاب خود و اصحاب رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم اگر هم خداوند به ستمكار مهلت بدهد ، گرفتن و كيفر خداوندى از او فوت نمى گرددو خداوند در گذرگاه ستمكار در كمينو در موضع مادّه اى گلوگير در مسير فرو بردن آبدهان استهشيار باشيد ، سوگند بان خداوندى كه جانم بدست قدرت او استآن مردم بر شما پيروز خواهند گشتنه از آن جهت كه آنان به حقّ شايسته تر از شما هستندبلكه بجهت سرعتى كه آنان در تأييد و حمايت از باطل اميرشان دارندو بى اعتنائى و كندى كه شما در حقّ من [ كه امير شما هستم ] داريدهمهء اقوام و امم از ظلم امراى خود مى ترسندو من از ظلم رعيّت خود بيمناكمشما را بجهاد بسيج كردم ، براه نيفتاديدو سخنان [ سازنده ] بگوشتان خواندم ، نشنيديدو شما را نهانى و آشكار دعوت كردم ، پاسخ مثبت نداديدو شما را نصيحت نمودم ، نپذيرفتيد .
آيا [ مى توان نظير شما مردم را ديد كه ] در ظاهر مشهوديد ولى در حقيقت غائبيد در ظاهر مالكانيد و در باطن بردگانحكمتها را براى شما مى خوانم از آنها مى گريزيد و با پند رسا شما را موعظت مى نمايم ، [ بدون اين كه در شما تأثير كند ] هر يك راه خود را مى گيريد و پراكنده مى شويدو شما را براى جهاد با طغيانگران تحريك مى كنم ، مى بينم شما را كه سخنم به پايان نرسيده مانند فرزندان سبأ پراكنده مى شويدبه مجالس خود برميگرديدو در مواعظى كه براى شما نموده‌ام با [ مغالطه بازى ] يكديگر را فريب مى دهيدبامدادان اصلاحتان مى نمايم ، شامگاهان خميده مانند پشت كمان بسوى من برمى گرديد [ بدين ترتيب ] اصلاح كننده ناتوان گشته