تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٢ - ١- مقام علماء و دانشمندان

به همان قيد است كه از تكرار آن به سبب وجود قرينه پرهيز شده است.

سپس به بيان پاداش انجام اين دستور الهى پرداخته مى‌افزايد:" اگر چنين كنيد خداوند كسانى را از شما كه ايمان آورده‌اند و بهره از علم دارند درجات عظيمى مى‌بخشد" (يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ‌) [١] اشاره به اينكه اطاعت اين دستورات دليل بر ايمان و علم و آگاهى است، و نيز اشاره به اينكه اگر پيغمبر اكرم ص به بعضى دستور داد از جا برخيزند و به تازه واردان جا دهند براى يك هدف مقدس الهى و احترام به پيشگامان در ايمان و علم بوده است.

تعبير به" درجات" (به صورت نكره و با صيغه جمع) اشاره به درجات عظيم و والايى است كه خداوند به اينگونه افرادى كه علم و ايمان را تواما دارا هستند مى‌دهد، در حقيقت كسانى كه به تازه واردان در كنار خود جا دهند درجه‌اى دارند و آنها كه ايثار كنند و جاى خود را به آنها بسپارند و از علم و معرفت بهره داشته باشند درجات بيشتر دارند.

و از آنجا كه گروهى اين آداب را با طيب خاطر و از صميم دل انجام مى‌دهند، و گروه ديگرى با كراهت و ناخشنودى، و يا براى ريا و تظاهر، در پايان آيه مى‌افزايد:" خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد آگاه است" (وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ).

نكته‌ها:

١- مقام علماء و دانشمندان‌

گرچه آيه در مورد خاصى نازل شده، ولى با اين حال مفهوم عامى دارد و نشان مى‌دهد آنچه مقام آدمى را نزد خدا بالا مى‌برد، دو چيز است: ١- ايمان‌

[١]" يرفع" در آيه فوق" مجزوم" است به خاطر صيغه امر كه قبل از آن واقع شده كه در حقيقت مفهوم شرط را مى‌بخشد و" يرفع" به منزله جزاى آن شرط است.