تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٥ - نكته دليلى براى اثبات حجيت قياس

براى چنين هدفى مناسب اين بود چند خيمه كوچك برپا شود.

دنياى با اين عظمت و اينهمه كرات و خورشيد و ماه و انواع موجودات زمينى نمى‌تواند براى هدف كوچكى مثل زندگى چند روزه بشر در دنيا آفريده شده باشد، و گرنه آفرينش جهان پوچ و بى حاصل است، اين تشكيلات عظيم براى موجود شريفى مثل انسان آفريده شده تا خداى بزرگ را از آن بشناسد معرفتى كه در زندگى ديگر سرمايه بزرگ او است.

اين بيان در حقيقت شبيه همان است كه در آيه ٢٧ سوره ص در باره معاد آمده است: وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما باطِلًا ذلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا:" ما آسمان و زمين و آنچه را در ميان آنهاست بيهوده نيافريده‌ايم اين گمان كافران است".

ديگر اينكه صحنه‌هاى معاد را در اين جهان در هر گوشه و كنار با چشم خود مى‌بينيد، همه سال در عالم گياهان صحنه رستاخيز تكرار مى‌شود، زمينهاى مرده را با نزول قطرات حياتبخش باران زنده مى‌كند، چنان كه در آيه ٣٩ سوره فصلت مى‌فرمايد: إِنَّ الَّذِي أَحْياها لَمُحْيِ الْمَوْتى‌" كسى كه اين زمينهاى مرده را زنده مى‌كند هم او است كه مردگان را زنده مى‌كند"! در آيه ٦ سوره حج نيز به همين معنى اشاره شده است.

نكته: دليلى براى اثبات حجيت قياس‌

در اصول فقه ما اين مساله مطرح است كه نمى‌توان احكام شرع را از طريق قياس ثابت كرد، فى المثل بگوئيم چون زن حائض روزه خود را قضا مى‌كند نماز خود را نيز بايد قضا كند (و به اصطلاح بايد از كلى به جزئى راه پيدا كرد نه از يك جزء به جزئى ديگر) هر چند علماى اهل سنت غالبا قياس را به عنوان‌