تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٣ - تفسير هنگامى كه جان به گلوگاه مىرسد

[سوره الواقعة (٥٦): آيات ٨٣ تا ٨٧]

فَلَوْ لا إِذا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ (٨٣) وَ أَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ (٨٤) وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَ لكِنْ لا تُبْصِرُونَ (٨٥) فَلَوْ لا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ (٨٦) تَرْجِعُونَها إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ (٨٧)

ترجمه:

٨٣- پس چرا هنگامى كه جان به گلوگاه مى‌رسد (توانايى بازگرداندن آن را نداريد)؟! ٨٤- و شما در اين حال نظاره مى‌كنيد (و كارى از دستتان ساخته نيست).

٨٥- و ما به او نزديكتريم از شما ولى نمى‌بينيد.

٨٦- اگر هرگز در برابر اعمالتان جزا داده نمى‌شويد، ٨٧- پس او را بازگردانيد اگر راست مى‌گوئيد.

تفسير: هنگامى كه جان به گلوگاه مى‌رسد

از لحظات حساسى كه آدمى را سخت در فكر فرو مى‌برد، لحظه احتضار و پايان عمر انسانها است، در آن لحظه كه كار از كار گذشته، و اطرافيان مايوس و نوميد به شخص محتضر نگاه مى‌كنند، و مى‌بينند همچون شمعى كه عمرش پايان گرفته آهسته آهسته خاموش مى‌شود، با زندگى وداع مى‌گويد، و هيچ‌