تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٥ - ٣- آنچه بايد از پيش فرستاد

از مردم حركت كرد تا از ماجرا با خبر شود، هنگامى كه جنايات عابد مسلم شد او را از عبادتگاهش فرو كشيدند، پس از اقرار به گناه دستور داد او را به دار بياويزند، هنگامى كه بر بالاى چوبه دار قرار گرفت شيطان در نظرش مجسم شد، گفت: من بودم كه تو را به اين روز افكندم! و اگر آنچه را مى‌گويم اطاعت كنى موجبات نجات تو را فراهم خواهم كرد! عابد گفت چه كنم؟ گفت: تنها يك سجده براى من كن كافى است! عابد گفت: در اين حالتى كه مى‌بينى توانايى ندارم، شيطان گفت: اشاره‌اى كفايت مى‌كند، عابد با گوشه چشم، يا با دست خود، اشاره‌اى كرد و سجده به شيطان آورد و در دم جان سپرد و كافر از دنيا رفت! [١] آرى چنين است سرانجام وسوسه‌هاى شياطين، و منافقانى كه در خط آنها هستند.

٣- آنچه بايد از پيش فرستاد

در آيات فوق روى اين مساله تكيه شده بود كه انسان بايد بنگرد تا كدامين ذخيره را از پيش براى فرداى قيامت خود فرستاده است" وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَدٍ" و در حقيقت سرمايه اصلى انسان در صحنه قيامت كارهايى است كه از پيش فرستاده، و گرنه غالبا كسى به فكر انسان نيست كه براى او چيزى بعد از مرگ او بفرستد، و يا اگر بفرستند ارزش زيادى ندارد.

لذا در حديثى از رسول خدا ص مى‌خوانيم كه فرمود در راه خدا انفاق كنيد هر چند به اندازه يك من خرما يا كمتر، و يا يك مشت و يا كمتر باشد

[١] مجمع البيان جلد ٩ صفحه ٢٦٥، تفسير قرطبى جلد ٩ صفحه ٦٥١٨- در تفسير روح البيان اين ماجرا به صورت مشروحترى آمده است (جلد ٩ صفحه ٤٤٦).