تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠ - تفسير و همچنين سرنوشت قوم عاد

پائين چيزى است، و تشبيه آنها به قسمت پائين نخلها به خاطر آن است كه به گفته بعضى باد به قدرى شديد بود كه نخست دست و سرهاى آنها را كند و با خود برد، و بعد بقيه بدنهايشان همچون نخل بى شاخ و برگ، از زمينى كنده شده به هر گوشه و كنار پرتاب مى‌گشت.

يا به خاطر چيزى است كه در بالا اشاره كرديم كه باد آنها را با سر به زمين مى‌كوبيد و گردنها مى‌شكست و سرها جدا مى‌شد!

*** سپس قرآن به عنوان هشدار مى‌گويد:" اكنون بنگريد عذاب و انذارهاى من چگونه بود"؟! (فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ).

ما با اقوام ديگر كه راه تكذيب و كبر و غرور و گناه و عصيان را پوييدند چنين رفتار كرديم، شما در باره خود چه مى‌انديشيد كه راه آنها را ادامه مى‌دهيد؟

*** و باز در پايان اين ماجرا مى‌افزايد:" ما قرآن را براى تذكر سهل و آسان ساختيم، آيا كسى هست كه پند گيرد و متذكر شود"؟ آيا گوش شنوايى در برابر اين نداى الهى، و اين هشدارها و انذارها وجود دارد؟! (وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ).

قابل توجه اين كه جمله" فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ" در مورد قوم عاد دو بار تكرار شده يكى در آغاز بيان اين سرگذشت، و يكى هم در پايان آن، اين تفاوت شايد از اين جهت است كه عذاب اين گروه از ديگران شديدتر و وحشتناكتر بود، هر چند عذابهاى الهى همه شديد مى‌باشد.