تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٦ - نكته افراد گنهكارى كه با شنيدن اين آيه توبه كردند

بيرون پريد، و در صفوف سعدا جاى گرفت، به عقب برگشت و از ديوار بام فرود آمد، و به خرابه‌اى وارد شد كه جمعى از كاروانيان آنجا بودند، و براى حركت به سوى مقصدى با يكديگر مشورت مى‌كردند، مى‌گفتند فضيل و دارودسته او در راهند، اگر برويم راه را بر ما مى‌بندند و ثروت ما را به غارت خواهند برد! فضيل تكانى خورد و خود را سخت ملامت كرد، و گفت چه بد مردى هستم! اين چه شقاوت است كه به من رو آورده؟ در دل شب به قصد گناه از خانه بيرون آمده‌ام، و قومى مسلمان از بيم من به كنج اين خرابه گريخته‌اند! روى به سوى آسمان كرد و با دلى توبه‌كار اين سخنان را بر زبان جارى ساخت:

اللهم انى تبت اليك و جعلت توبتى اليك جوار بيتك الحرام!:" خداوندا من به سوى تو بازگشتم، و توبه خود را اين قرار مى‌دهم كه پيوسته در جوار خانه تو باشم، خدايا از بدكارى خود در رنجم، و از ناكسى در فغانم، درد مرا درمان كن، اى درمان كننده همه دردها! و اى پاك و منزه از همه عيبها! اى بى‌نياز از خدمت من! و اى بى‌نقصان از خيانت من! مرا به رحمتت ببخشاى، و مرا كه اسير بند هواى خويشم از اين بند رهايى بخش"! خداوند دعاى او را مستجاب كرد، و به او عنايتها فرمود، و از آنجا بازگشت و به سوى" مكه" آمد، سالها در آنجا مجاور بود و از جمله اوليا گشت!