و در همان كتاب است كه ابن اسحاق و ابن راهويه و عبد بن حميد و ابن جرير، و ابن منذر، و ابن ابى حاتم و بيهقى در كتاب دلائل از زبير روايت كرده‌اند كه گفت: يادم هست آن روزى را كه با رسول خدا ص بوديم، در آن لحظاتى كه وحشت دل شير را آب مى‌كرد، ناگهان خداى تعالى خواب را بر ما مسلط كرد، احدى از ما نماند كه چانه‌اش به سينه‌اش نيفتاده باشد، به خدا سوگند كه هنوز صداى معتب بن قشير در گوش من است كه مى‌گفت:(لَوْ كانَ لَنا مِنَ الْأَمْرِ شَيْ‌ءٌ ما قُتِلْنا هاهُنا)[٢] و بخدا سوگند شنيدنم مثل شنيدن كسى بود كه در خواب چيزى بشنود، من گفتار او را حفظ كردم تا آنكه آيه:( ثُمَّ أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُعاساً) ...(ما قُتِلْنا هاهُنا ) در باره گفتار معتب بن قشير نازل شد[٣].

مؤلف قدس سره: اين معنا از زبير بن عوام به طرق بسيارى روايت شده‌[٤].

و در همان كتاب است كه ابن منذر در معرفة الصحابه از ابن عباس روايت كرده كه در ذيل آيه:(إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْا مِنْكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ ...) گفته: اين آيه در باره عثمان و رافع بن معلى و حارثة بن زيد نازل شده‌[٥].

مؤلف قدس سره: قريب به اين معنا به چند طريق از عبد الرحمن بن عوف و عكرمة و ابن اسحاق روايت شده، و در بعضى از آنها علاوه بر عثمان و رافع و حارثه، ابو حذيفة بن عقبه و وليد بن عقبه و سعد بن عثمان و عقبة بن عثمان نيز آمده‌[٦].

و بهر حال آوردن نام عثمان و سايرين كه نامشان آمده از باب ذكر مصداق است، و گرنه آيه شريفه در باره همه كسانى است كه پشت به جنگ كردند و در باره آن عده از صحابه است كه دستور رسول خدا ٦ را عصيان نمودند، تنها خصوصيتى كه عثمان و آن نامبردگان كه با او بودند داشتند، اين بوده كه آن قدر فرار كردند و به پشت جبهه گريختند كه به جلعب هم رسيدند، (جلعب نام كوهى در اطراف مدينه از طرف أغوص است)، و نام بردگان سه روز در آنجا ماندند، و سپس نزد رسول خدا ٦ برگشتند، و آن جناب به‌

[١] الدر المنثور ج ٢ ص ٨٦.

[٢] اگر اختيارى مى‌داشتيم در اين صحنه اين طور كشته نمى‌شديم.

[٣] الدر المنثور ج ٢ ص ٨٨.

[٤] الدر المنثور ج ٢ ص ٨٨.

[٥] الدر المنثور ج ٢ ص ٨٨.

[٦] الدر المنثور ج ٢ ص ٨٨- ٨٩.