٢٠- قطع رحم، زيرا خداى تعالى فرموده:(أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ)[١]، (اينان مشمول لعنت خدايند، و منزل بد كه همان دوزخ است از آن ايشان است).

موسى بن جعفر (ع) راوى حديث سپس اضافه فرموده: كه عمرو بن عبيد از نزد امام صادق (ع) بيرون مى‌شد، در حالى كه صدايش به گريه بلند بود، و مى‌گفت:

هلاك شد هر كس كه به رأى خود فتوا داد، و با شما- اهل بيت رسول ٦- در فضيلت و علم معارضه كرد.

مؤلف قدس سره: قريب به اين مضمون از طرق اهل سنت از ابن عباس روايت شده‌[٢] و با اين روايت دو مطلب روشن مى‌شود.

١- اول اين كه- همانطور كه مختار ما در معناى كبيره بود- گناه كبيره عبارت است از آن گناهى كه با لحنى شديد از آن نهى شده باشد، و يا در نهى از آن اصرار و يا تهديد به آتش شده باشد، حال چه اين كه آن نهى در كتاب خداى تعالى باشد يا در سنت، هم چنان كه اين معنا در موارد استدلال امام صادق (ع) به خوبى به چشم مى‌خورد، و از اين حديث همان معنايى استفاده مى‌شود كه در حديث كافى آمده بود: كه گناه كبيره آن گناهى است كه خداى تعالى عذاب آتش را بر آن واجب كرده باشد، و نيز حديث فقيه و تفسير عياشى كه داشت كبيره آن گناهى است كه خداى تعالى مرتكب آن را تهديد به آتش كرده باشد، پس مراد از واجب كردن و تهديد نمودن اعم است از اينكه تصريح به آن كرده باشد، و يا اين وجوب و تهديد را به اشاره فهمانده باشد، چه اين كه در كلام خداى عز و جل آمده باشد و يا در كلام و حديث رسول خدا ٦.

و من گمان مى‌كنم حديثى هم كه در اين باره از ابن عباس روايت شده همين طور است، يعنى مراد ابن عباس از تهديد به آتش اعم از تصريح و تلويح و از قرآن و حديث است، شاهد اين معنا عبارتى است كه در تفسير طبرى از ابن عباس روايت شده، و آن عبارت اين است كه مى‌گويد: كباير عبارتند از هر گناهى كه خداى تعالى بيان حرمت آن را با مساله آتش و غضب يا لعنت و يا عذاب ختم كرده باشد[٣]، باز از اينجا روشن مى‌شود آن روايتى كه‌

[١] سوره رعد. آيه ٢٥.

[٢] الدر المنثور ج ٢ ص ١٤٨.

[٣] تفسير طبرى ج ٥ ص ٢٧.