ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٥٥٠ - بحث روايتى(رواياتى در ذيل آيات گذشته مربوط به مسألت فضل الهى، روابط زن و شوهر )

نقل كرده است‌[١].

و در تفسير برهان از ابن شهر آشوب از امام باقر و امام صادق ٨ روايت كرده كه در تفسير جمله:( ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ) من عباده و نيز در تفسير جمله‌(وَ لا تَتَمَنَّوْا ما فَضَّلَ اللَّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلى‌ بَعْضٍ) فرموده‌اند: اين آيات در باره على (ع) نازل شده است‌[٢].

مؤلف قدس سره: البته منظور روايت مذكور تطبيق فضايل على (ع) بر آيه‌هاى نامبرده است.

و در كافى و تفسير قمى از ابراهيم بن ابى البلاد از پدرش از امام ابى جعفر (ع) روايت آورده كه فرمود: هيچ كس نيست كه خدا رزقش را مقدر نكرده باشد، هر نفسى از ناحيه خداى تعالى رزقش از راه حلال و توأم با عافيت معين شده، ولى براى امتحان همان رزق را از راه حرام برايش پيش مى‌آورد، تا معلوم شود آيا دست به حرام دراز مى‌كند يا نه، اگر دست به سوى آن حرام دراز كرد، خداى تعالى همان مقدار از رزق حلالش را به عنوان تقاص سلب مى‌كند، البته نزد خدا غير اين دو جور رزق فضل بسيارى هست، و همين فضل منظور بوده كه فرموده:(وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ)[٣]، (از خدا در خواست فضل او را بكنيد).

مؤلف قدس سره: اين روايت را عياشى از اسماعيل بن كثير نقل كرده، (و آخر سند را بريده) كه رسول خدا چنين فرمود[٤]: و نيز اين معنا از ابى الهذيل از امام صادق (ع) روايت شده‌[٥]، و قمى نيز قريب به آن را در تفسير خود از حسين بن مسلم از امام باقر (ع) نقل كرده است‌[٦].

در سابق در ذيل آيه:(وَ اللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ)[٧]، در جلد سوم عربى اين كتاب بحثى پيرامون حقيقت رزق، و اين كه خداى تعالى ضامن آن است، و اين كه رزق دو قسم است، حلال و حرام گذرانديم، خواننده عزيز به آنجا مراجعه كند.

[١] تفسير عياشى ج ١ ص ٢٣٩ حديث ١١٥.

[٢] تفسير برهان ج ١ ص ٣٦٦ حديث ٩.

[٣] فروع كافى ج ٥ ص ٨٠ حديث ٢.

[٤] تفسير عياشى ج ١ ص ٢٣٩ حديث ١١٦.

[٥] تفسير عياشى ج ١ ص ٢٣٩ حديث ١١٧.

[٦] تفسير عياشى ج ١ ص ٢٤٠ حديث ١١٩.

[٧] سوره بقره آيه ٢١٢.