حجيت قرائت شاذه نباشد، هم چنان كه خودش قائل به نسخ نيز نمى‌باشد، و تنها از همه آن روايات اين معنا را استفاده مى‌كند، كه تمامى آن قاريان و اين راويان مسلم داشته‌اند كه آيه شريفه مربوط به نكاح متعه است.

و اما اينكه گفت: (مخصوصا در جايى كه نظم و اسلوب كلام مساعد با آن معنا نباشد نظير همين مساله)، از گفتارش بر مى‌آيد كه وى سفاح را عبارت دانسته از صرف ريختن منى در رحم زن،- و خلاصه كلمه (سفاح) را به معناى لغوى ماده آن (س- ف- ح) معنا كرده، و آن گاه آن را امرى منوط به قصد و نيت قرار داده- مانند نماز كه با نيت ادا و قضا، و با نيت، ظهر و عصر مى‌شود، آن گاه نتيجه گرفته پس اگر ازدواج موقت و ريختن منى در رحم زن صرفا به منظور قضاى شهوت باشد سفاح است نه نكاح، و غفلت ورزيده از اينكه اصل لغت در نكاح هم همين طور است، يعنى كلمه نكاح و يا بگو (ماده- ن- ك- ح) در زبان عرب به معناى عمل جنسى است، چه حلال و چه حرام، زهرى مى‌گويد: (اصل نكاح در زبان عرب به معناى وطى است) پس بنا به گفته او بايد نكاح نيز سفاح باشد، آن وقت ديگر سفاح چيزى در مقابل نكاح نخواهد بود- در حالى كه در قرآن و احاديث اين دو كلمه مقابل همند، يكى به معناى ازدواج حلال، و ديگرى به معناى جفت‌گيرى حرام است.

علاوه بر اينكه لازمه قصدى بودن اين عمل، و اينكه اگر كسى صرفا به قصد ريختن منى خود ازدواج موقت كند آن ازدواج زنا و سفاح مى‌شود، اين است كه اگر كسى به چنين قصدى ازدواج دائم نيز بكند ازدواجش زنا و سفاح خواهد بود و آيا هيچ مسلمانى حاضر هست چنين فتوايى بدهد؟.

حال اگر بگويد بين ازدواج موقت و ازدواج دائم فرق هست، و آن اين است كه نكاح دائم طبعا براى اين درست شده كه مرد و زن ناموسشان و عفتشان را حفظ نموده، و با هم خوابگى، نسلى از خود توليد كنند، و خانه و دودمانى تشكيل دهند، ولى در ازدواج موقت چنين اهدافى در كار نيست. در پاسخ مى‌گوئيم اين سخن بجز لجبازى هيچ معنايى ندارد، براى اينكه هر فائده‌اى كه بر نكاح دائم مترتب مى‌شود، بر موقت آن نيز مترتب مى‌شود، اگر در آن عفت و ناموس حفظ مى‌شود، در اين نيز مى‌شود، اگر به وسيله آن از زنا و اختلاط نطفه‌ها جلوگيرى مى‌شود در اين نيز مى‌شود، اگر در آن بستر، نسل پديد مى‌آيد در اين نيز مى‌آيد، اگر در آن تشكيل خانواده مى‌شود، در اين نيز مى‌شود، تنها تفاوتى كه در اين دو هست، بلكه مزيتى كه در نكاح موقت هست آسانى آن است، و تشريع آن در حقيقت تخفيفى به حال امت است، كسانى كه قدرت ندارند ازدواج دائم كنند، زيرا خانه ندارند، و در آمدى كه بتواند كفاف نفقه همسر را بدهد،