" « جنات النعیم »" می‌گوید ( بهشتهایی از نعیم ) از انواعی از بهشتها را مخصوصا برای اهل اخلاص بیان می‌کند که در آیات سوره رحمن هم خواندیم ، بهشتهای روحی و معنوی ای که وجود دارد و درجاتی بالاتر از بهشتهای مادی‌ است . آنها اموری است غیر قابل توصیف ، بر عکس بهشت مادی که قابل‌ توصیف است . اول می‌فرماید : " « فی جنات النعیم »" یعنی بهشتهای‌ قابل توصیف و بهشتهای غیر قابل توصیف درباره آن بهشتهای غیر قابل‌ توصیف همین قدر فرموده : " « فلا تعلم نفس ما اخفی لهم من قرش اعین " [١] کسی نمی‌تواند بفهمد که چه چیزهایی در آنجا پنهان است .
" « ثلة من الاولیین و قلیل من الاخرین »" گروه کثیری از اولین و کمی‌ از آخرین از زمره سابقان‌اند . این آیه معرکه آراء میان مفسرین شده است‌ که مقصود از " اولین " و " آخرین " چیست . بعضی گفته‌اند " اولین " یعنی ما قبل پیغمبر اکرم ، از آدم تا رسول خدا و " آخرین " یعنی از رسول خدا به بعد ، یعنی امت پیغمبر آخر الزمان . اگر این جور باشد معنای‌ آیه این می‌شود که گروه سابقین که مقربان هستند اکثرشان از امتهای دیگر یعنی از مردم قبل از زمان حضرت رسول هستند ، در دوره حضرت رسول به بعد گروه کمی هستند که به مقام سابقین رسیده‌اند . معنای این سخن این است که‌ چون در امم سابقه پیغمبران زیاد بوده‌اند و ما صد و بیست و چهار هزار پیغمبر داریم ، لااقل همه پیغمبران را باید در زمره سابقین شمرد اگر از اوصیای پیغمبران کسی جزو آنها نباشد ، ولی در امت آخرالزمان فقط ائمه‌اند که در ردیف سابقین هستند و عده کمی از غیر ائمه هم ممکن است جزو سابقین‌ باشند .
ولی عده‌ای دیگر از مفسرین این نظر را قبول ندارند که " اولین " یعنی‌

[١] سجده / . ١٧