امام حسن و امام حسین علیهما السلام بودند . یکمرتبه وسط صحبت خطاب‌ می‌کنند به امام حسن ، می‌فرمایند فرزندم حسن ! چند روز از این ماه گذشته‌ است ؟ عرض می‌کند پدرجان ! سیزده روز ( معلوم است که مطلبی را می‌خواهد بگوید ، خودش بهتر از دیگران می‌داند چند روز گذشته است ) . باز به امام‌ حسین می‌فرماید : فرزندم ! چند روز از این ماه مانده است ؟ پدر جان ! هفده روز . آنگاه دستی به محاسن مبارکش می‌برد و می‌فرماید چیزی نمانده‌ است که این محاسن به خون این سر خضاب بشود . امیرالمؤمنین علی علیه‌ السلام در این ماه مبارک رمضان به طور اشاره و کنایه و گاهی صریح ولی‌ بدون اینکه جزئیات و خصوصیات و وقت ( حادثه شهات خود ) را دقیقا تعیین بفرماید یک حالتی را نشان می‌داد که نگرانی کلی برای همه و در درجه‌ اول برای خاندان ایشان به وجود آورده بود . و صلی الله علی محمد و اله‌ الطاهرین باسم العظیم الاعظم الاجل الاکرم یا الله . . . پروردگار عاقبت امر همه ما را ختم به خیر بفرما ، دلهای ما به نور ایمان منور بگردان ، ما را اهل اطاعت خود قرار بده ، توفیق تجنب از معاصی به همه ما ( عنایت بفرما ) .