کمیل می‌خوانیم : " « و باسمائک التی ملأت ارکان کل شی‌ء » " [١] اسماء الهی ارکان همه اشیاء را پر کرده است یعنی در هر چیزی شما هر کمالی و هر جلالی و هر جمالی و هر قوتی و هر عظمتی و هر جلوه‌ای که می‌بینید اگر دیدتان دید توحیدی باشد می‌بینید همان هم مظهری از جلوه حق ، کمال حق‌ ، جلال حق و جمال حق است . این است که ( در جای دیگر آمده است ) : " ولله الاسماء الحسنی و الامثال العلیا " اسماء حسنی و مثلهای علیا منحصرا از آن خداست . " مثل " یعنی هر چیزی که نمایانگر جیز دیگری باشد ، چون‌ ممثل است . وقتی که چیزی ، چیز دیگر را نشان می‌دهد ( به آن " مثل " می‌گویند ) ، مانند تصویری که عکس یک فرد است . عکس روی دیوار را که‌ عربها الان هم به آن " تمثال " یا ( یا " مثال " می‌گویند چرا " تمثال " می‌گویند ؟ چون ممثل یک شی‌ء دیگر است یعنی ارائه دهنده یک شی‌ء دیگر است . هر لفظی و هر بیانی و هر چیزی که بیانگر و نشان دهنده‌ عالیترین کمالها باشد از اوست .
مسأله‌ای میان فقها از یک طرف و متکلمین و فلاسفه از طرف دیگر مطرح‌ است که آیا اسماد الله توقیفی است یا توفیقی نیست ؟ " توفیقی است " یعنی ما فقط آن اسمائی را می‌توانیم بر خدای متعال اطلاق کنیم که در قرآن‌ یا سنت اجازه داده شده است . مثلا اگر به خداوند می‌گوییم " متکلم " از باب این است که در قرآن به او گفته‌اند " متکلم " . یا اگر ما به خدا بگوییم " شافی " ، چون در سنت مثلا آمده است . اما اگر اسمی در کتاب‌ و سنت نیامده باشد آیا ما می‌توانیم به خداوند اطلاق کنیم یا نه ؟ قرآن‌ ضابطه به دست می‌دهد و ان همین است که هر چه که صف کمالیه باشد به نحو اکملش بر خدای متعال اطلاق می‌شود . اگر هم اجاز

[١] دعای کمیل ، مفاتیح الجنان .