که مقارن با ولادت طفل آن پستان و آن مایع کاملا آماده است برای اینکه‌ طفل از آن استفاده کند ، این یک امر تصادفی نیست که همین قدر که این‌ بچه در رحم قرار می‌گیرد اتفاقا پستان هم پر از شیر می‌شود ، نه ، در برنامه است ، یعنی رابطه است‌میان خلقت بچه و خلقت پستان و تولید پستان آن شیر را اصلا در نظام خلقت اگر بنا نبود که در رحمها بچه آفریده‌ شوند ، پستان هم آفریده نمی‌شد ، آن پستان هم آن طور آفریده نمی‌شد که آن‌ مایع را به آن شکل بتواند به وجود بیاورد . میان آن مایع و معده آن طفل‌ که در رحم است ارتباط برقرا است . میان نوع آن مایع ( آن که به اصطلاح‌ خراسان به آن " جیک " می‌گویند یا به آن " آغوز " می‌گویند ) و اولین‌ ماده‌ای که برای این معده تناسب است باز ( رابطه ) است ، یعنی این مایع‌ روی حساب تهیه شده . حتی میان آن دگمه سر پستان و لبهای آن طفل هم رابطه‌ براقرار است ، اگر لبهای آن طفل آن شکل خاص را نمی‌داشت آن دگه سر پستان هم آن طور آفریده نمی‌شد . یا آن غده‌ها و مراکزی که ترشح می‌کند ، به‌ آن شکل ترشح می‌کند . طفل‌باید با لبش فشار مختصر بدهید تا ترشح کند ، چون‌ اگر با لبش فشار ندهد ترشح نمی‌کند و اگر بدون اینکه لب فشار بدهد ترشح‌ کند شیرها بی جهت می‌ریزد . ان هم باید آنقدر نازک باشد که وقتی لب‌ نازک طفل کوچکترین فشار را بیاورد کافی باشد . همه اینها حساب دارد . زمین هم ایجاد کردنش میوه‌ها را ، درختها ، دانه‌ها و سبزیهای خوشبو را ، ( حساب دارد ) . از میوه‌ها تعبیر به " فاکهه " کرده ، بعد خرما را اختصاصا جدا ذکر کرده ، یا به علت اهمیتش یا به همان علت که عرض کردم‌ عرب به خرما " فاکهة " اطلاق نمی‌کند . دانه‌های مورد تغذی انسان مثل‌ گندم ، جو نخود و لوبیا را هم تعبیر به " حب " می‌کند ، دانه‌هایی که از زمین می‌روید ، دانه‌هایی که توأم با برگهایی دروکردنی است که مورد