یکی بوده ، از نوح تا خاتم الانبیاء راه یکی است . اختلافاتی که در شرایع‌ و قوانین هست - که اختلافات در فروع است - به شکلی نیست که راه را دو راه کند . به تعبیری که علامه طباطبائی می‌فرمایند شاهراه یکی است ولی‌ راههای فرعی که متصل به شاهراه می‌شود احیانا اختلاف پیدا می‌کند . این‌ است که کلمه " « علی اثارهم » " را می‌فرماید . آثار جمع " اثر " است و اثر یعنی جای پا . در قدیم ( مسافتها را ) یا پیاده می‌رفتند یا با مال . جای پای انسانها یا جای پای حیواناتی که رفته بودند ( باقی می‌ماند ) . اساسا همان اثر پاها راه درست می‌کرد . غیر از این بود که حالا بشر در اثر تکامل صنعت ، اول راه را با اصول هندسی می‌سازد بعد می‌رود . در قدیم‌ اول می‌رفتند بعد راه ساخته می‌شد ، یعنی از رفتن ، راه ساخته می‌شد . آن‌ شعر معروف می‌گوید :

این خط راههای که به صحرا نوشته‌اند

یاران رفته با قلم پا نوشته‌اند

سنگ مزارها همه سر بسته نامه‌هاست

کز آخرت به عالم دنیا نوشته‌اند

غرض این است که راه در قدیم یعنی آن چیزی که جای پاها آن را درست‌ کرده بود و با مفهوم راه امروز خیلی فرق می‌کرد . مفهوم راه امروز یعنی آن‌ که اول بشر آن را می‌سازد بعد در آن راه می‌رود ، ولی راه در قدیم یعنی آن‌ که انسان می‌رفت و با رفتن درست می‌شد . این است که اینجا تعبیر " « علی اثارهم »" ( آمده است ) : پیغمبران هر کدام آمدند پا جای پای‌ دیگران گذاشتند . وقتی می‌خواهد بگوید از راه آنها رفتند ، چون راه همان‌ بوده که جای پاها درست می‌کرده ، می‌گوید پای جای پای دیگران گذاشتند ، بر آثار آنها ( قدم نهادند ) ، یعنی از همان راهی که آنها رفته بودند رفتند که این هم اشاره به این است که راه انبیاء یک راه بیشتر نیست ،