خودش به نظرتان کوچک می‌آید . یک آدم بلند قد در مقابل مردم دیگر همیشه‌ بلند قد است ، وقتی که با بلند قدتر از خودش راه می‌رود به چشم انسان‌ کوچک می‌آید .
روح انسان هم همین طور است . این اشیاء که بزرگ به نظر می‌رسند در مقایسه با یکدیگر است ولی در مقایسه با مقام که عین عظمت است و عظمت‌ لا یتناهی است هر عظمت دیگر ( کوچک به نظر می‌رسد ) چون هر چه باشد متناهی است و یک متناهی با نا متناهی نسبت ندارد . اگر انسان او را به‌ عظمت شناخت دیگر چیزی به نظرش بزرگ نمی‌آید . ما تا فریمان بودیم و فقط مشهد را دیده بودیم مشهد به نظر ما بسیار بزرگ بود . تا آمدیم قم و تهران و برگشتیم . وقتی که من از تهران برگشتم دیدم مشهد چقدر به نظرم‌ کوچک است ! طبیع انسان این است . سعدی در بوستان قطعه‌ای دارد :

چنین دارم از پیر داننده یاد

که شوریده‌ای سر به صحرا نهاد

پدر در فراقش نه خورد و نه خفت

پسر را ملامت نمودند گفت

از آنگه که یارم کس خویش خواند

دگر با کسم آشنایی نماند

به حقش که تا حق جمالم نمود

دگر هر چه دیدم خیالم نمود

" « و لمن خاف مقام ربه غ". قرآن در یک جای دیگرهم این تعبیر را دارد که : " « و اما من خاف مقام ربه و نهی النفس عن الهوی فان الجنة هی‌ المأوی »" [١]

[١] نازعات / ٤٠ - . ٤١