استفاده انسان است . از سبزه‌های خوشبو تعبیر به " ریحان " فرموده است‌ ( « و الحب ذو العصف و الریحان ») . قرآن می‌خواهد بگوید همین طور که رابطه است میان آن پستان و آن شیر و آن دگمه سر پستان و همه آن تشکیلات باخلقت طفل در رحم و با معده و لبها و نیازهای آن طفل ، همین طور رابطه است میان میوه‌ها و دانه‌ها و روییدنیهای خوشبوی این عالم با خلقت انسان . اینها ماده‌هایی است که در پستان همین زمین می‌روید ، یعنی این پستان این جور آفریده شده است که‌ بتواند این‌ا حتیاجات را رفع کند . البته طفل وقتی از رحم به دنیا می‌آید ناتوان است . حداکثر همین است که با لبهای خودش باید بمکد ، دیگر بیش‌ از این کاری از او ساخته نیست ، مایع برای او تا این اندازه آماده است‌ ، ولی انسان بعد از آنکه بزرگ می‌شود استعداد خیلی بیش از اینها را دارد ، آن وقت می‌بیند نعمتها در قدمهای دورتری قرار داده شده که او خودش‌ می‌رود آنها را به خود نزدیک می‌کند ، مثلا دانه را در زمین می‌پاشد که بعد زمین این استعداد خودش را در آنجا نشان می‌دهد ، بعد مثلا بوته گندم‌ می‌روید ، بعد بزرگ می‌شود ، ساقه پیدا می‌کند ، دو مرتبه خوشه پیدا می‌کند ، بعد دانه گندم هم به خودی خود قابل استفاده نیست ، انسان آن را آرد می‌کند ، بعد می‌پزد و بعد می‌خورد . " « و الارض وضعها للانام فیها فاکهة و النخل ذات الاکمام »" زمین را نهاد برای مردم که بر روی آن را بروند و از آن مانند یک فرش و بساط استفاده کنند ولی نه زمین تنها فایده‌اش آن باشد . مادری است که در پستان خودش مواد مورد نیاز انسان را به بوجود می‌آورد ، در این زمین است‌ میوه‌ها ، در این زمین است درخت خرما ، و از این زمین می‌روید دانه‌هایی‌ که مورد استفاده انسان است ، دانه‌هایی که با بوته‌هایی دارای برگ می‌روید ، و در این زمین است که ریحانها یعنی روییدنیهای خوشبوی پیدا می‌شود . اگر