گذاشته‌اید همه به اذن و رضای خدا بوده است ، یعنی نه آن بریدنها و نه آن‌ باقی گذاشتن‌ها هیچکدام بر خلاف رضای حق نبوده است . " « و لیخزی‌ الفاسقین »" و به این وسیله این فاسقها - که مقصود همین یهودیها هستند- خوار و ذلیل می‌شوند، (این کار) وسیله‌ای است برای خوار و ذلیل کردن آنها.
بعدها یهودیها - مخصوصا در عصر ما که دستگاههای تبلیغاتی خیلی وسیعی‌ دارند - این موضوع را جزء مستمسکهای خودشان قرار داده‌اند که مسلمین آمدند و به امر پیغمبر درختهای خرما را قطع کردند و این فساد در زمین است . از این جهت است که من لازم می‌دانم که در اطراف این مطلب مقداری بحث کنیم‌ .
این مطلب از دو جنبه باید بحث شود ، یکی از جنبه قرآنی که آیا این‌ عمل با تعلیمات خود قرآن سازگار بودهاست یا نبوده است ؟ یعنی اصل‌ تعلیمات قرآن و پیغبر در این زمینه چه بوده است و آیا این یک عمل‌ استثنایی و بر خلاف آن تعلیمات است یا نه ؟ و دیگر از نظر کلی و به‌ اصطلاح فلسفی و حقوقی ، چون این مسأله‌ای است که حتی امروز هم در میان‌ فلاسفه جدید مطرح است .
قرآن کریم مکرر در تعلیمات خودش این دستور را یادآوردی کرده است که‌ در جهاد و مبارزه با دشمن از عدالت خارج نشوید ، مثل آیاتی که در ابتدای‌ سوره مائده هست در دو آیه است. در یک آیه می‌فرماید: " « و لا یجرمنکم‌ شنان قوم او صدوکم عن المسجد الحرام التعتدوا و تعاونوا علی البر و القوی‌ و لا تعاونوا علی الاثم و العدوان و اتقوا الله ان الله شدید العقاب »" [١] وادار نکند کینه و دشمنی قومی که شما را مانع شدند از ورود

[١] مائده / [٢]