« تکن تعلم »" [١] و اگر مقصود فقط مردم می‌بودند ، مثلا می‌فرمود : " علمکم القران " یا " علم الانسان القران " که بعد می‌گفتیم از پیغمبر انصراف دارد . وقتی که ( متعلق ) ذکر نمی‌شود معلوم است که نظر به متعلق‌ خاص نیست . همین طور که بعضی از مفسرین هم گفته‌اند ، در اینجا نمی‌فرماید قرآن را نازل فرمود ، ( می‌فرماید ) قرآن را تعلیم داد ، یعنی‌ اول قرآن را به صورت یک حقیقت موجود فرض‌می‌کند ، که آن حقیقتی که قبلا وجود داشته تنزیلش همان تعلیمش است و تعلیمش مساوی با تنزیلش است .
قبلا گفته‌ایم که از خود قرآن فهمیده می‌شود که قرآن حقیقتی دارد مافوق‌ کلمات و الفاظ و در آن تفصیل [٢] و مانند آن وجود ندارد و پیغمبر اکرم‌ یک بار قرآن را به آن صورت به اصطلاح جملی خودش تلقی کرده است و بعد به صورتهای تفصیلی . آنجا که از نزول اجمالی قرآن تعبیر می‌شود با کلمه " انزال " بیان می‌شود : " « انا انزلناه فی لیلة القدر »" [٣] تمام‌ قرآن به آن صورت در شب قدر نازل شد ، و آنجا که به تفصیل ، آیه آیه و به صورت الفاظ ( فرود ) می‌آید با کلمه " تنزیل " بیان می‌شود . این‌ نشان می‌دهد که قرآن به عنوان یک حقیقت غیبی - که این الفاظ ، مظاهر و تنزل یافته‌های آن حقیقت غیبی هستند - قبل از پیغمبر وجود داشته و بعد پیغمبر به آن می‌رسد و بلکه قبل ازخلقت عالم و قبل از خلقت انسان وجود داشته است چون یک حقیقت مجرد است .
قرآن از اینجا شروع می‌کند : رحمن ( خدای رحمن ) قرآن را تعلیم داد که‌ همان تعلیمش عین تنزیلش است ( قرآن را به بشر فرود آورد ) . بعد از این است که می‌فرماید : " « خلق الانسان »" . نفرمود : " الرحمن خلق‌

[١] نساء / . ١١٣ [٢] ( به معنی فصل بندی ) [٣] قدر / ١