روشن می‌شود : می‌دانیم که به ما اینچنین گفته‌اند که مردم دو دسته هستند از این نظر که بعضی اساسا خدا پرست هستند و بعضی خداپرست نیستند . آنهایی‌ که خداپرست نیستند قهرا هواپرست و ماده پرست هستند ، آنها قهرا جزو اصحاب الشمال‌اند . خدا پرستها باز دو دسته هستند ( گو اینکه یک دسته‌ شان دو دسته می‌شود ، می‌شود سه دسته ) بعضی خدا را پرستش می‌کنند برای‌ نجات از عذاب یا برای رسیده به ثواب . البته اینها هم اهل خیر و سعادتند . اگر کسی امر خدا را اطاعت کند برای اینکه خداوند اجرها و پاداشهایی که به او وعده داده است - در همان عالم ملکوت اعلی ذخیره‌ است - به او بدهد ، خدا او را به آن اجرها و ثوابها و پاداشها ، بهشتها ، نعیمها ، حورالعین‌ها ، میوه‌ها که همه اینها حقیقت ادارد و هست ( می‌رساند ) . حال حقیقت اینها به چه نحو است ، ما که نرفته‌ایم ببینی ، به ما اینها را از روی تمثیلات دنیوی گفته‌اند حقیقتش را تا انسان نرود ( درک نمی‌کند ) یا آنهایی که رفته‌اند می‌دانند ، اهل حقیقت که با مکاشفه و با وحی به دست آورده‌اند می‌دانند . با ما به زبان دنیا گفته شده است ، ما هم از روی نمونه‌های دنیا یک چیزی می‌فهمیم و الا واقعیت آنها را درست‌ درک نمی‌کنیم . ولی اینقدر می‌دانیم که نعیمهایی ، انواعی نعمیهای روحی و مادی در آنجا وجود دارد . همه کسانی که خدا را از ترس کیفر یا به خاطر ثواب عبادت می‌کنند همان‌ اصحاب الیمین‌اند . ولی به ما گفته‌اند مردمی هستند فارغ از هر دو ، یعنی‌ مردمی هستند که خدا را پرستش می‌کنند نه به خاطر اجر و پاداش ( و نه از ترس کیفر ) بلکه به خاطر شایستگی حق برای عبادت ، طلب رضای حق ، براش‌ شکرگزاری حق ، برای محبت حق ، که اگر حق بهشت و جهنمی هم نمی‌داشت به‌ حال آنها فرق نمی‌کرد . اینها قهرا از