با ولاء کفار به ظاهر ارتباط نداشت ولی در باطن ارتباط داشت ، مسأله این‌ بود که یک زنی مسلمان می‌شود شوهرش کافر است ، رابطه این مسلمان با کافر چگونه باید باشد ، یا مردی مسلمان است ، زنش کافر است ، رابطه‌ این مرد مسلمان و زن کافر چگونه باید باشد ، باز به آنجا مربوط است ، ولی آیه آخر دو مرتبه در کمال صراحت بر می‌گردد به همام مسأله ولاء کفار : " « یا ایها الذین امنوا »" ای اهل ایمان ، ولی در اینجا خصوص یهود را نام می‌برد، یعنی به اصطلاح خطر یهود را ( الخطر الیهودی به قول عربها ) گوشزد می‌کند. قرآن به مساله خطر یهود توجه خاص دارد. در قرآن مسأله‌ای به‌ عنوان خطر مسیحی که خصوصیت داشته باشد، و یا هر دین و مذهب دیگر، (وجود ندارد) ، آن عنوان کلی دارد، عنوان خاص ندارد، ولی یهودی یک عنوان خاص‌ دارد ، به خطر خاص یهودی توجه می‌دهد . " « لا تتولوا قوما غضب الله‌ علیهم »" ولاء و دوستی و ارتباط نزدیک با آن قومی که خدا بر آنها غضب‌ کرده است ( نداشته باشید ) ، ولاء آنها را نپریرد . بعد قران یک نکته دیگر ذکر می‌کند . آن نکته روحش این است که یهودیت‌ بیش از مقداری که دین باشد نژاد است و ( یهودیان ) در عین یک همبستگی‌ کاملی که به عنوان یهودیت با یکدیگر دارند ، به اصول مسلمی که موسی‌ آورده از جمله معاد اعتقاد ندارند . اینها اصلا به معاد اعتقادی ندارند . همین طور که مشرکین ، کفار مشرک ، عقیده‌شان این است که اگر کسی مرد دیگر تمام شد ، دیگر نه حشری است و نه نشری ، یهود ( هم ) این جور فکر می‌کند . " « قد یئسوا من الاخرش کما یئس الکفار من اصحاب القبور » " اینها به کلی نومیدند از اینکه آخرتی در کار باشد آنچنان که کفار ( مقصود از " کفار " در اینجا مشرکین هستند ) از مردگان نومیدند . همان طوری که‌ مشرکین منکر خدا در این جهت فکر می‌کنند ، اینها هم