قرآن می‌گوید اگر انسان خدا را بشناسد و خدا را در یاد داشته باشد خودش‌ را هم گم نمی‌کند . درباره خودش اشتباه نمی‌کند . خودش را با غیر خودش‌ عوضی نمی‌گیرد ، ولی محال است که کسی خدا را نشناسد و خدا را فراموش‌ کرده باشد و خودش را بتواند پیدا کند . آن وقت همیشه درباره خودش‌ اشتباه می‌کند ، خودش را گم می‌کند . " « و لا تکونوا کالذین نسوا الله‌ فانسیهم انفسهم »" مباشید از کسانی که خدا را فراموش کردند و در نتیجه‌ خداوند ، خودشان را از خودشان فراموشاند ، از خدا غافل شدند ، خدا آنها را از خودشان غافل کرد " « اولئک هم الفاسقون »" فاسقان اینها هستند ، یعنی وقتی انسان خودش را گم کرد ، از مسیر منحرف می‌شود - چون فسوق‌ یعنی خروج - و الا انسان اگر خودش را بشناسد هیچ وقت از راه خودش جدا نمی‌شود .
بعد از این موضوع که مسأله محاسبة النفس و مراقبه در میان آمده است و مسأله خدا را به یاد داشتن تا انسان خود را فراموش نکند و ( اینکه ) خدا را فراموش کردن موجب خود فراموشی می‌شود و آن است که انسان را به فسق‌ می‌کشاند ، این دو گروه را که ذکر می‌کند فورا می‌فرماید : " « لا یستوی‌ اصحاب النار و اصحاب الجنة اصحاب الجنة هم الفائزون »" یاران آتش و یاران بهشت ، اینها که مانند یکدیگر نمی‌توانند باشند ، یاران بهشت اند که ناجح و موفق و مظفر به مقاصد خود هستند . کأنه قرآن

[١] یعنی ذکر الله .